Kon ik mijn lijf maar even resetten
Wat zou het toch heerlijk zijn als je je lijf eens kon resetten. Gewoon in één klap terug naar de ‘fabrieksinstellingen’. Effie geen pijn meer, al is het maar voor één dag! Maar ja, dat blijft een utopie, helaas. Daarom is het ontzettend belangrijk om, als het kan, je gevoel voor humor niet te verliezen. Om ook eens even te kunnen lachen om je eigen dwaasheden. Ik zei vanmiddag nog tegen iemand: "Als ik voor elke keer dat ik een lelijk woord gezegd heb een euro zou krijgen, dan kon ik gelijk met pensioen!"
Of de tegenwoordige tijd even resetten naar pakweg de jaren zeventig van de vorige eeuw. Toen waren de meeste dingen nog een stuk simpeler, eenvoudiger en gemoedelijker. Geen gejaag, geen gescheld op elkaar; minder haast dan nu. Want wat is het, zeker in het verkeer van nu, een complete strijd om gezond en wel op je plaats van bestemming te komen.
Je moet ogen van voren, van achteren én opzij hebben. Ik bedoel maar: als je wilt uitparkeren bij bijvoorbeeld de supermarkt, moet je minstens drie kanten tegelijk opkijken wil je niet tegen iemand aan knallen. Een tijdje geleden ook: ik reed heel zachtjes achteruit en kon ternauwernood een dame ontwijken die rakelings langs de achterkant van mijn auto liep, terwijl ik een fietser in de gaten hield die van rechts kwam en een andere auto die achter me langs reed. Knalde ik bijna met m'n kop tegen de voorruit... 🙄 Lang leve de autogordels!
Op de terugweg naar huis verbaasde ik me over het feit dat een aantal automobilisten totaal geen geduld had om een voetganger over te laten steken op een zebrapad. Ik zag een oudere dame met een rollator keurig wachten voor het zebrapad. Er reden twee auto's achter elkaar gewoon blindelings door! Ik zat met kromme tenen te kijken, want ik hield al in, erop vertrouwend dat ze zouden stoppen. Niks van dat al: gewoon knalhard doorrijden! Achter me zat een ongeduldig gebakkie voor wie het allemaal te lang duurde waarschijnlijk. Ik stak vriendelijk mijn middelvinger op. De dame die eindelijk over kon steken, zwaaide vriendelijk naar me.
De etterbak die achter me zat ging bumperkleven... Ik ben de wijste maar geweest. Heb even in mijn achteruitkijkspiegel gekeken, gas gegeven en mijn remlichten even aangetikt. De boodschap kwam over.
Wat was het dan zo'n veertig jaar geleden rustig en relaxed! Maar dat is met alles zo. Zo viel het me een tijdje terug ook op dat er bijna overal 'achtergrondmuziek' is. Nou ja, "achtergrondmuziek"... Meestal een soort hijgerig gejank, met dreunende bassen en jengelende gitaren. Kijk: ik hoef geen opera te horen, maar ik dacht wel: "Je zou hier als personeel de hele dag naar moeten luisteren!" Ik zou helemaal gek worden!
En dan verlang ik terug naar de tijd van toen. Toen alles nog gemoedelijk was en ging. En tja: de tijd kun je helaas óók niet resetten naar de fabrieksinstellingen.
Het gedrag van een hoop mensen ook niet. Was het maar zo eenvoudig! Wat zou de wereld er een stuk mooier uitzien!
Beetje jammer soms...
.gif)
