Fotograferen
In de column over de egeltjes heb ik het al aangegeven: ik ben een verwoed hobbyfotograaf. Mijn eerste camera kreeg ik voor mijn zevende verjaardag: een Agfa Clack, met zo’n bruin hard nepleren hoesje die je met een schroef van je toestel moest halen als je het rolletje wilde vervangen.
De sluiter zat naast de lens, en als je die naar beneden drukte, gaf dat zo’n heerlijk geluid: ”Klák!”. Of je toestel zeggen wilde:”Ziezo, dat is vereeuwigd!”. Het fotograferen heb ik van mijn vader geleerd, zelf ook een enthousiast hobbyfotograaf. Hij leerde mij goed te kijken, te kijken in plaatjes. En hij leerde mij hoe de verhoudingen op een goede plaat moesten zijn.
Hij ontwikkelde zelf zijn foto’s, met een hoop chemicaliën, die, als ze hun dienst gedaan hadden, door de meeste hobbyfotografen in de dakgoot gemikt werden. Je kon dan ook precies zien waar een fotograaf woonde: daar was de dakgoot meestal omgekruld aan de randen. Tegenwoordig niet meer voor te stellen!
Later toen ik ging werken kocht ik een goede spiegelreflexcamera: handmatig instellen, geweldig! Één nadeeltje: als je alles goed had ingesteld en je Dé Plaat wilde maken, kon het gebeuren dat er prompt iemand voor je lens ging staan. Is me jaren geleden op Madeira eens overkomen. Ik wilde een plaat maken van die typische Madereise huisjes in een schitterende omgeving, met palmbomen en bergen tropische bloemen. “Zó, dat wordt een wereldplaat!”. Dàcht ik . Nèt alle instellingen gedaan, licht, diafragma, witbalans, ik stelde scherp, en net op het moment dat ik afdrukte ging er een kolossale vrouw midden voor m’n lens staan, hard kakelend tegen haar reisgenoot. Kon het mens wel mèppen! Wéér een foto verpest! (Toen waren er nog fotorolletjes)
Een aantal jaren later kwam het digitale tijdperk, zo ook in de fotografie. Een verademing: je kon platen schieten tot je er bij neerviel: de slechte mikte je gewoon weg!
Heb ooit eens aan het strand van Westkapelle mijn ogen uitgekeken naar een stel dat foto’s maakte met een tablet. Moeders liep stukken brood in de lucht te gooien en hij maakte foto’s van de daarop duikende meeuwen met z’n tablet. Mijn pleegpaps noemde dat een ‘tillefoonboek’. Vroeg me later af of de foto’s van dat stel net zo mooi waren als die van mij…
Maar tegenwoordig ben ik als drogist ook gecertificeerd Pasfotograaf. Daar heb ik twee keer examen voor moeten doen. De eerste keer op een fotobeurs in Houten, gelijk geslaagd, de tweede keer in Papendrecht, of all places.
Eerst theorie, en als je daar voor geslaagd was kon je door met de praktijk. Toen ik in de lange rij voor het praktijkgedeelte stond, kwam ik erachter dat ik de enige drogist was, en één van de weinige vrouwen. Vond het al een beetje vreemd dat ik door sommigen wat meewarig aangekeken werd toen ik mijn beroep moest doorgeven. Werd een beetje pissig toen de man achter me een opmerking maakte over mijn beroep. Hij dacht waarschijnlijk dat ik niet fotograferen kon.
Heb ‘m effe een poeppie laten ruiken: mijn pasfoto van een meneer met bril was in één keer goed: de etterbak moest ‘m drie keer overdoen, haha! Heb me ingehouden en géén lange neus getrokken…
Maar je maakt ook wel wat mee als je pasfoto’s maakt. Sommige mensen willen ‘inspraak’, die willen de foto zien vóórdat je ‘m afdrukt. Dus het gebeurt regelmatig dat een klant (meestal een vrouw..) zegt: “Kan die niet óver? Ik sta er niet zo mooi op!”. Dan denk ik vaak bij mezelf: “Mens, zeur niet! Die foto is technisch goed, en wanneer kijk je nou zelf in je paspoort of rijbewijs?”. En we zijn nu eenmaal niet allemaal zo fotogeniek als bijvoorbeeld Doutzen Kroes.
En wat dacht u van een pasfoto maken van een kindje van drie weken oud? Nou, ik kan u verzekeren: dat is een regelrechte uitdaging! Dat koppie dat telkens omwiebelt, en precies de verkeerde kant op. Of op het moment dat jij afdrukt er een golf voeding uit dat bekkie komt. Of het kindje barst van de slaap, of huilt tranen met tuiten, mèt open mond.
Dan mag er van de Overheid ook nog eens geen ‘zichtbare ondersteuning’ zijn. Dames en heren van de Overheid: ik zou zeggen “Probeer zelf maar eens een goede pasfoto te maken van zo’n wurm: na een half uur zweten in zo’n pasfotohok wil je gillend weg hollen! En dat droppie kan er niets aan doen dat het telkens fout gaat!”.
Wat ik ook zo idioot vind is dat zo’n kind dan tot zijn/haar vijfde met een pasfoto moet doen. Je staat toch compleet voor joker als vier-jarige met een pasfoto van jou als baby! En die jonge kindjes veranderen met de maand…
Heb je ook nog het verschil in verhoudingen. Soms krijg je iemand met een bolrond hoofd: moet je niet te veel opblazen want dan vallen de zijkanten van de foto. Of juist iemand met een heel smal gezicht: dan valt de onder-of bovenkant eraf.
Dus u ziet: pasfoto’s maken vergt een hoop geduld en inzicht!
.gif)
