Kritisch op de pers
Op een korte vakantie naar het eiland Rügen in Noord-Duitsland viel mij weer op hoe moeilijk sommige mensen om kunnen gaan met de politieke mening van een ander. Ze worden daarbij geholpen door een groot deel van de pers.
AfD
Door de ruiten van onze bus zagen we regelmatig de verkiezingspamfletten voor de Duitse deelstaatverkiezingen. Toen wij ergens wilden uitstappen, hing er één van het AfD. Eén van mijn medepassagiers merkte tegen mij op: ”Verschrikkelijk hè, die 44% voor de AfD?” Ik antwoordde netjes: “Daar denk ik anders over. Ik heb ervaring met partijdige en verkeerde interpretaties van de pers.” Mijn medereiziger reageerde als door een angel gestoken en heeft me de verdere reis geen blik meer waardig gekeurd (prima); van een andere reiziger (die me herkende) kreeg ik een heimelijke knipoog. Het zette me weer eens aan het denken.
Hoe kom je erop?
Wat is het toch dat linkse mensen graag openlijk van hun politieke gelijk willen getuigen en tegelijkertijd andersdenkenden in de verdomhoek plaatsen; hoe komen ze aan hun politiek correcte mening? Ik weet zeker dat mijn boze medepassagier de Duitse verkiezingen niet heeft gevolgd. Geen van de debatten in Vorpommern (de staat waar wij zaten) heeft ze gevolgd, maar toch weet ze zeker dat 35% van de kiezers die dat wel hebben gedaan, ongelijk heeft. Sterker nog: stemmers op het AfD zijn nazi’s en willen Oekraïne laten bezetten door Rusland. Ze heeft dat immers in Nederlandse kranten gelezen en bij de NPO gehoord en gezien.
Eigen ervaring
Zou mijn boze medepassagier ooit zijn beschuldigd van discriminatie of racisme, omdat ze haar vraagtekens zet bij de islamisering van ons land? Denk het niet, maar mij is het - in het kielzog van Fortuyn - overkomen. Zonder ook maar één moment van twijfel vroeg een journalist van het RD (Cornelisse) aan mijn leerlingen op het schoolplein hoe het nou was om les te krijgen van een racist?* Op de nieuwszender van Rijnmond werd ik voor oplichter uitgemaakt, omdat ik herstellende van een hersenbloeding gedeeltelijk in de WAO zat, en in een radiocolumn riep de dochter van Jules Deelder dat wij van Leefbaar Rotterdam schoften en NSB’ers waren. H.v.d. Horst noemde onze kiezers geteisem en tuig. De gevolgen vielen voor mij mee, maar het constante demoniseren heeft die arme Pim het leven gekost (ik zal het blijven herhalen).
Nazi’s en pro-Poetin
Mijn ervaringen hebben me dus extra kritisch gemaakt op de pers. Ik zet kritische kanttekeningen bij hun suggesties dat het AfD wordt bevolkt door neonazi’s en Poetinaanhangers.
Er zijn neonazi’s in Duitsland en die doen iedere verkiezing mee, maar halen nimmer de kiesdeler van 5%. Ze zullen ook nooit op het AfD stemmen, die ze te slap vinden. Daarbij is de leider van die club lesbisch: een gruwel in nazi-ogen.
Als er één plek is waar ze de lessen uit het verleden hebben geleerd, dan is het bij onze Oosterburen. Vandaar ook hun krampachtige houding t.o.v. de stormvloed van asielzoekers.*** Nog iets: als je kritiek hebt op de expansie van de NAVO, ben je echt nog geen Poetinaanhanger. De meeste pers maakt die nuances niet, omdat het hen - als spreekbuis van de zittende machtshebbers - niet uitkomt. Dan liever chargeren.
De kern van de zaak is dat vele Duitsers zich al jaren ergeren aan het mislukken van de multiculturele samenleving. Dat ze geconfronteerd worden met terroristische steekpartijen op willekeurige voorbijgangers en aanslagen op kerstmarkten. Dat in hun straten moslims oproepen tot het vormen van een Duits kalifaat en dat asielzoekers alle slechte rijtjes aanvoeren. Openlijk getuigen van ongenoegen leidt tot verkettering, dus ze doen het enige dat je in een democratie kunt doen: ze gebruiken hun stem. Ze zeggen tegen hun slappe en wegkijkende machtshebbers: “Ga nu eindelijk iets doen” en stemmen op de partij die wil optreden. Zo werkt democratie, maar dat is voor velen onacceptabel; ze pleiten openlijk voor een verbod op het AfD en het monddood maken van 35% van de kiezers.
Dus uit welke hoek komt de bedreiging van het democratische stelsel?
Inderdaad!
*Ze stuurden hem weg en vertelden mij verontwaardigd wat hen gevraagd werd. Gezegd moet worden: hij schreef het eerlijk op!
Niet zo’n snuggere opmerking van de dochter van wie de vader in 1944 als tweede voornaam Anton kreeg (heb ik Deelder destijds ook op gewezen).
***Vrijwel niemand durfde te protesteren toen Merkel lekker populair zei: ”Wir schaffen das,” nadat ze tienduizenden gelukzoekers ongevraagd in haar land uitnodigde.
.gif)
