De wijkraad van Carnisse weet niet wat inclusiviteit is
Een paar dagen zag het er naar uit dat Sint-Nicolaas bij zijn feestelijke intochten in Nederland het Charloisse Hoofd zou overslaan. Dat komt omdat een kleine meerderheid van de wijkraad Carnisse de subsidie van € 1250 voor dit gebeuren introk. Voor de goede orde: de Sint omringt zich op Zuid al sinds jaar en dag met roetveegpieten. Dat was niet genoeg. Voorzitter Inge Pechler vindt Sint-Nicolaas nog steeds te wit, zeker vergeleken met zijn nog altijd donker ogende hulpjes, zo vertelde zij aan RTL Nieuws.
Tegen Radio Rijnmond zei ze: „Voor veel mensen blijft het een pijnlijk feest vanwege het koloniale verleden. Vooral mensen van kleur voelen zich er ongemakkelijk bij. De traditie is in de loop der jaren aangepast, maar nog niet voldoende.” En: „De wijkraad staat achter het principe van een kinderfeest, maar niet achter het verhaal van Sinterklaas.”
De ophef begon al in de roerige vergadering van de wijkraad, die standhield tegen de vele fans die Sint-Nicolaas als insprekers naar voren stuurde. Uiteraard pikten de nationale media, zoals het AD en De Telegraaf, de zaak op.
Ondertussen namen de vrienden van Sint-Nicolaas concrete maatregelen. Andere wijkraden geven waarschijnlijk iets meer subsidie om de kas toch aan te vullen. Ook ondernemers laten zich niet onbetuigd. Sint-Nicolaas zal zoals gebruikelijk op grootse wijze aan het Charloisse Hoofd worden ontvangen.
Daarmee is het laatste woord niet gezegd. De wijkraad van Carnisse - althans de meerderheid daarvan - geeft er blijk van het begrip inclusiviteit voor geen meter te begrijpen. Dat is niet acceptabel voor een uiterst divers stadsdeel als Rotterdam-Zuid. Inclusiviteit betekent namelijk niet eenvormigheid. Of een neutraliteit die angstvallig probeert alles weg te schilderen, te poetsen en te vijlen wat wie dan ook op welke wijze dan ook eventueel zou kunnen ergeren.
Inclusiviteit betekent een palet met vele heldere kleuren. Een inclusieve wijk heet feesten welkom uit verschillende culturele en religieuze tradities. Ze bestaan náást elkaar. Iedereen is welkom om mee te vieren, maar als een festiviteit je niet aanspreekt, ga je gewoon ergens anders heen. Het is geen grijze eenheidsworst, maar een rijsttafel met vele kleine gerechten waar iedereen naar eigen smaak en principes een maaltijd uit samenstelt.
Dat is inclusiviteit.
Zonder zulke inclusiviteit is er geen hoop voor Rotterdam.
.gif)
