We rekenen af met winkeldieven
Het is algemeen bekend bij het winkelend publiek: grootgrutters gaan voor het grote geld. Ze handelen daarbij niet alleen in kleine lettertjes en kleinere porties, maar sorteren soms ook voor op de onoplettendheid van hun cliënteel om van slechter verkopende voorraad af te komen.
Meneer De Wit ligt er graag warmpjes bij na een rondje hollen rond de plas, dus die afgeprijsde pyjama bij de buurtsuper leek hem wel wat. Een stickertje op de verpakking vermeldde zeven euro. Koopje voor een katoenen bedgezel van een gerenommeerd merk. Zo gezien was zo gekocht.
Even later schoof het kledingstuk, voorzien van het stickertje en een streepjescode, langs de scanner van de grootgrutter. ‘Wilt u de bon?’ vroeg een aardig meisje bij de kassa. Gelukkig had de attente klant daar wel oren en ogen naar.
Na een vluchtige blik op het betalingsbewijs bleek het kledingstuk van meneer De Wit toch nog het volle bedrag te hebben gekost. ‘Foutje’, sprak het aardige meisje bij de kassa zonder blikken of blozen. ‘U kunt het verschil terugkrijgen bij de servicebalie.’
Waar al snel bleek dat meneer De Wit niet de enige klant was met betalingsproblemen. Ook de wijnaanbieding was in de smaak én in de prijzen gevallen. Helaas bleken enige dure flessen chablis zich slinks verstopt te hebben tussen een aantal stevig afgeprijsde glasgenoten. Toevallig met de etikettering naar het zonnige zuiden. Een flesje kan raar rollen…
In Engeland bestaan plannen om de kassabon af te schaffen. Het geeft maar papierverspilling en al die inkt belast het milieu. Bovendien zijn we inmiddels allemaal digitaal, is het verhaal. Als dat mocht doorgaan, zijn de rapen pas echt gaar.
En waarschijnlijk in de aanbieding.
.gif)
