Marco, waarom?
_Sjakkelien_Vollebregt_via_Anefo_NA__cco_-L.jpg)
Het blijft me verbazen hoe het menselijk brein werkt. Daar kreeg ik een tijdje geleden een prachtig voorbeeld van.
Ik was op bezoek bij mijn tante, en die is behoorlijk vergeetachtig. Wie schetst mijn verbazing: ze begon ineens over een avond, ruim dertig jaar geleden, in het theater hier in mijn woonplaats, waar we een concert van Marco Bakker bijwoonden.
Wetend dat mijn twee tantes heftige fans waren, had ik een aantal weken er voor drie kaarten geregeld, en plaatsen gereserveerd. Vooraan, uiteraard:hadden de dames een goed uitzicht! Het was een prachtige avond. Soms keek ik eens even de zaal in en zag tot mijn schik hoe de vrouwen in de zaal met soms verlekkerde blikken naar der Marco zaten te kijken. Grinnikend zag ik die dames in gedachten het podium oprennen en hem de kleren van het lijf scheuren… Moest moeite doen om niet hardop te gaan zitten schateren van de lach!
Maar zoals ik al zei, het was een prachtige avond. Ik ben opgevoed door ouders met een brede muzikale belangstelling. Johnny Cash, Vera Lynn, Rudolf Schock, Elvis Presley, en jawel, ook Marco Bakker. Dus hoe jong ik toentertijd ook was, had ik ook elpees en cd’s van hem.
Na het concert dronken we nog wat in het restaurant. Ineens stond mijn oudste tante op en zei:”Ik ga een handtekening vragen!”, en ze zeilde richting de zaal waar Marco was. Mijn jongste tante en ik zeiden gekscherend tegelijkertijd:”Als hij nu maar niet hard weg holt!”. Mijn oudste tante was namelijk nogal een imposante vrouw, die haar forse gemoed zogezegd ferm ‘in de strijd’ gooide.
Tevreden kwam ze een paar minuten later terug, mét handtekening! Dat kon ik niet op me laten zitten: ik dus óók richting de bariton. Sta je daar als midden twintiger, tegenover een reus van een man, die dan ook nog vraagt:”En, heeft u genoten?” Ik werd spontaan verliefd! (Tot ik een man van mijn eigen leeftijd leerde kennen…)
Toen mijn tante dus een tijdje terug hierover begon dacht ik zo:”Dat zou hij nu eens moeten weten!” Maar hoe pak je zoiets aan? Dé oplossing: Facebook! Ik trok de stoute schoenen aan en poneerde een vriendschapsverzoek, wat vrij snel werd geaccepteerd. Stond toch wel leuk, zo’n knappe kerel tussen je FB vrienden! Stuurde hem een PB met het verhaal van mijn tante. Kreeg een heel vriendelijk berichtje terug.
Maar een paar weken later stond der Marco ineens niet meer tussen mijn vrienden. Allemensen, dát was schrikken! Vertwijfeld repte ik me naar de grote spiegel in de gang, groot licht aan: ben ik nu wérkelijk zó lelijk dattie me ontvriend had? Nou, kijkend in de spiegel vond ik het nog wel meevallen!
Waarom dan, Marco? Ik ben al ruim 30 jaar fan van je! En zó afschrikwekkend zie ik er toch niet uit? Tenminste, voor mijn leeftijd, 58, zie ik er toch nog redelijk ongekreukeld uit! Met betraande ogen een fiks glas whiskey ingeschonken, en het achter elkaar leeggedronken. Zo zie je maar, als je niet uitkijkt raak je nog aan de drank door een BN-er!
Dus ik heb de twijfelachtige eer de (waarschijnlijk) enige vrouw in Nederland te zijn die ontvriend is door der Marco.. Dat kwam effe binne, zeg! Heb nachten wakker gelegen door die prangende vraag:”WAAROM?” Liep dagen met wallen tot m’n kin in de toko! Klanten keken me meewarig aan, en ik zag hun vragende blikken. Ze dachten hoogstwaarschijnlijk dat ik overwerkt was met zó’n uiterlijk. Daar konden alle dure cremes en makeup weinig tegen doen.
Toch zou ik nog graag eens een concert van je bijwonen, Marco! Ik blijf fan van je, ook al wil je me niet als FB-vriendin. Maar toch blijf ik zitten met Dé Vraag: WHY? Snik…Marco… Je stond zo mooi te wezen tussen de rest...
.gif)
