Van drogist naar "columnist"
Hierbij het verhaal van hoe ik, een simpele drogist uit Sliedrecht, ineens ook "columnist" werd genoemd.
Het begon jaren geleden al. Na het overlijden van mijn moeder begon ik mijn verdriet van me af te schrijven. Eerst door "Brieven aan mijn moeder", maar daarna ook colums over de dagelijkse dingen. Dingen waar ik me ( vaak te pletter) aan ergerde, en dingen die me overkwamen. Daar probeerde ik een stukje humor in te leggen.
In het begin hield ik ze voor mezelf, maar na een aantal "stukkies" geschreven te hebben, liet ik ze aan mijn zelfbenoemde pleegpaps lezen. Die lag telkens in een scheur. En stuurde ze vervolgens naar vrienden.
Eén van die vrienden was weer bevriend met een journalist/columnist, en stuurde mijn "stukkies" naar hem. Zo kreeg ondergetekende plotsklaps een mail van diezelfde columnist of ik het leuk zou vinden dat mijn "columns" geplaatst zouden worden op Rotterdam Vandaag & Morgen. Nou, ja, leúk!!!
Na een paar maanden wéér een mail van diezelfde columnist: "Als ik jou was zou ik ze bundelen en een boekje uitgeven!". Toen paste ik in een luciferdoosje. Kreeg vervolgens uit de meest onverwachte hoeken complimenten over mijn simpele stukjes. Snapte, en snap er nóg niets van!
Dan word je ineens "columnist" genoemd. Ik denk dat mijn paps en mams dubbel hadden gelegen! Maar waarschijnlijk óók stiekem een tikkie trots op het feit dat hun jongste spruit bij een hoop mensen een (glim-) lach op het gezicht kon toveren, blijkens de reacties op mijn "stukkies".
Een paar weken terug kreeg ik 'out of the blue' ineens een bericht van mijn favoriete zanger. Hij had 'genoten van mijn column over haring en paling'. Ook híj vond dat ik een boekje moest schrijven, anders 'zou er een groot talent aan je verloren gaan'. Toen moest ondergetekende naar de Tempo grijpen. Zó'n groot compliment krijgen uit de mond van iemand van zijn kaliber... Paste wederom weer in een luciferdoosje.
En sinds ik mijn stukjes plaats op mijn FB-pagina krijg ik talloze complimenten, zowel direct op Fb als via appjes, pb's en mondeling. Snap er nog steeds geen hout van... Maar vind het geweldig als ik te horen krijg dat mensen erom kunnen lachen!
Dát is mijn grootste beloning: mensen laten lachen! Gewoon herkenbare dingen beschrijven. Vaak wèl een beetje opgepimpt, anders wordt het saai. Met grootse benamingen en ietwat uitvergrote situaties.
In onze huidige wereld valt er verdraaid weinig te lachen, Oorlog, armoe, voedselbanken, polarisatie, noem maar op...
Begin dit jaar heb ik me voorgenomen om als het kan dingen te doen waar ik van kan genieten. Op pad met m'n camera, naar concerten van mijn grote vriend, uit eten met goede vrienden. Het leven bestaat niet alleen uit werken en overleven, hoe dól ik ook ben op mijn werk.
En natuurlijk 'stukkies schrijven', om u mee te kunnen bestoken. En u, hoop ik even een glimlach te bezorgen.
Dat is mijn grootste beloning!
.gif)
