Televizierring
Ik keek donderdagavond naar de uitreiking van de gouden Televizierring en zag dat de documentaire over de kinderen van Ruinerwold won. Drie van die kinderen die in de documentaire aan het woord kwamen, waren prominent aanwezig. Ik kreeg er tweeslachtige gedachten bij. Aan de ene kant gun ik de betrokkenen een mooie prijs na een zo dramatische jeugd. Aan de andere kant vond ik het vervreemdend om mensen die in de documentaire open en aangrijpend vertelden over hun familiedrama als een soort tv-sterren op een gala te zien. Als waren het acteurs. Alsof fact ineens fictie werd.
Vanzelfsprekend is het moedig geweest van die kinderen om hun verhaal te doen omdat het een onbegrijpelijk incident begrijpelijk maakt en we er allemaal weer iets meer door leren over de menselijke natuur. Tegelijkertijd brengt het mij bij de vraag waar zo’n tv-prijs eigenlijk toe dient. Ik ben geneigd te zeggen dat het gaat om de artistieke en vakinhoudelijke prestatie van programmamakers. In dit geval waren dat de documentairemaakster en haar team, niet de geïnterviewden.
Ik vraag me of en zo ja hoe de andere niet aanwezige kinderen uit het gezin naar zo’n uitzending kijken en in hoeverre zo’n tv-optreden positief bijdraagt aan de relatie tussen de kinderen. Het lijkt me nogal een omslag om van volledig verstopt voor de buitenwereld in een tijdsbeslag van exact twee jaar tijd op een ultiem publicitair podium te staan. Ik hoop van harte dat het goed komt met het gezin.
.gif)
