Pinksterblom

We hebben het dan over de Sociaal Democratische Arbeiders Partij, SDAP, het Nederlands Verbond van Vakverenigingen, het NVV, en nog enkele gelieerde organisaties zoals de op jongeren gerichte Arbeiders Jeugd Centrale, de AJC.

Mijn ouders waren enthousiast lid van die laatste organisatie. Vooral de pinksterfeesten op de Paasheuvel riepen vele nostalgische herinneringen op. Zij zongen graag.
In de auto voor het eerst op vakantie, drie kinderen op de achterbank, zongen zij bijvoorbeeld:

‘Hier is onze fiere Pinksterblom,
En ik zou hem zo graag eens wezen,
Met zijn mooie kransen op het hoofd,
En met zijn klinkende bellen,
Recht is recht,
Krom is krom,
Gelief ook wat te geven voor de fiere Pinksterblom,
Want de fiere Pinksterblom moet voort’.

Mijn broer en ik hebben de nadagen van die AJC nog meegemaakt. De jongsten werden aangeduid als ‘Zwaluwen’. De daarop volgende leeftijdsgroep als ‘Trekvogels’.
Dat waren ooit de ‘Rode Valken’, maar die term werd na de oorlog als te links ervaren.
Op zo'n laatste pinksterfeest werd, onder leiding van André van de Louw, de AJC opgeheven. Vooral de oudere sociaaldemocraten zagen tot hun afgrijzen dat de uniforme kledij was verdwenen.
De sociaaldemocratische krant Het Vrije Volk sprak er schande van dat de jongelui niet alleen de plaatselijke kruidenier verlosten van zijn voorraad wijn en bier, maar ook ‘gemengd’ de tentjes indoken.

De jonge dichter Remco Campert ontlokte in het open lucht theater met zijn expliciete woordkeus groot enthousiasme.
Recht werd minder recht en krom werd nog meer krom.
En zo verdween de fiere Pinksterblom.