Strange Fruit

01 augustus 2026 • 02:49 door Ronald Glasbergen

Mag je bloedige appels met bloedige peren vergelijken? Bld. v&m

De VN en hulporganisaties noemen de situatie in Darfur en Soedan de grootste humanitaire ramp van dit moment; er wordt een werkelijk genocidale oorlog gevoerd. Toch blijft dit in grote lijnen onder de radar van overheden, media en demonstranten in landen die mensenrechten hoog in hun vaandel hebben.

Een reden hiervoor is dat in Soedan — anders dan in Gaza en de Westbank, waar Arabische landen, Turkije en Iran (met voorop Qatar en Al Jazeera) de toon zetten — het vooral Arabische groepen zijn, tegenwoordig verenigd in de Rapid Support Forces (RSF), die op grote schaal oorlogsmisdaden plegen. Het zijn veelal Arabische moslims (vaak Baggara en Abbala), die uiterlijk en qua geloof niet verschillen van hun niet-Arabische slachtoffers (de inheemse Fur, Masalit en Zaghawa).

Dit geweld begon in volle hevigheid rond 2003 en duurt, op enkele korte pauzes na (zoals tussen 2021 en 2023), tot op de dag van vandaag voort. De schatrijke Verenigde Arabische Emiraten steunen de RSF-rebellen. Ook andere islamitische regimes onderhielden goede banden met het voormalige islamistische terreurregime van Al-Bashir, waar de RSF uit voortkomt.

Soms mag je bloedige appels met bloedige peren vergelijken. Zo blijft het verbazing wekken dat de Palestijnse zaak vanuit humanitaire motieven brede ondersteuning krijgt en niet ten onrechte, maar dat de tragedie in Soedan waar deels een etnisch genocidale oorlog wordt uitgevochten op zo weinig aandacht mag rekenen.

Te ver weg? Te vreemd? Te machteloos? Het echte antwoord is waarschijnlijk voor een belangrijk deel: te weinig lobbyisten vanuit de rangen van de slachtoffers.

Politiek is anno 2026 meer dan ooit mediapolitiek ook al zijn daarin grote verschillen tussen democratieën en autocratieën: met voorop China.