Melike Bilir (Hamburg): galeriehouder zijn is bruggen bouwen tussen werelden"
Melike Bilir, Duits galeriehoudster die in Hamburg woont en werkt, begint niet bij een businessplan, maar bij haar eigen biografie. Ze vertelt hoe haar roots als kind van Turkse migranten in Duitsland een fundamentele rol spelen in haar blik op kunst. Volgens haar is die achtergrond bepalend voor hoe zij naar de wereld kijkt en dus ook naar de kunst die ze kiest om te presenteren.
Je bent altijd een buitenstaander
“Mijn achtergrond helpt me omdat ik altijd tussen twee werelden heb geleefd,” vertelt Melike, terwijl ze rustig de stand overziet. “Je bent altijd een soort buitenstaander, je hoort nergens volledig bij. Dat geeft je een bepaalde sensitiviteit. Je leert om niet alleen naar de oppervlakte te kijken, maar om te vragen: wat gebeurt er echt? Wat zit er achter de verhalen die ons worden verteld?”
Deze sensitiviteit vertaalt ze direct naar haar rol als galeriehoudster. Ze ziet haar eigen positie als een verlengstuk van dat gevoel van tussenin zijn. “In de kunstwereld voel ik me ook soms een buitenstaander,” zegt ze eerlijk. “Maar ik gebruik dat juist. Ik kan me goed verplaatsen in kunstenaars die complexe, gelaagde verhalen vertellen, vaak over identiteit, migratie of politieke spanningen. Ik herken dat verlangen om je eigen plek te veroveren door middel van kunst.”
Ze benadrukt dat haar werk niet draait om het simpelweg verkopen van objecten, maar om het bouwen van een brug. “Ik wil kunst laten zien die ertoe doet. Kunst die niet alleen mooi is, maar die je aan het denken zet. Mijn achtergrond heeft me geleerd dat je de wereld niet in zwart-wit kunt zien. Die grijstinten, die ambiguïteit, dat is precies wat ik in mijn programma zoek.”
Ik wilde niet alleen maar kijken
Het pad naar het hebben van een eigen galerie verliep voor Melike Bilir niet volgens een vastomlijnd plan. Ze beschrijft het als een organisch proces, waarbij de behoefte om kunstenaars te ondersteunen en een podium te bieden steeds sterker werd. Op Art Rotterdam staat ze nu met een eigen stand – een moment dat ze bewust ervaart, in de stilte voor de stroom bezoekers op gang komt.
“Ik ben niet per se galeriehouder geworden omdat ik dacht: dat wil ik worden,” legt ze uit. “Het is organisch gegroeid. Ik werkte in de kunst, omringde me met kunstenaars, en merkte dat ik steeds meer de behoefte had om dingen te initiëren. Ik wilde niet alleen maar kijken, ik wilde ook faciliteren.”
Ze vertelt hoe de stap naar het runnen van een eigen galerie vooral voortkwam uit een diepgewortelde nieuwsgierigheid naar de praktijk van kunstenaars. “Voor mij draait het om het gesprek. Ik vind het fascinerend om te zien hoe een idee bij een kunstenaar ontstaat, hoe het zich ontwikkelt. Het mooie aan galeriehouder zijn is dat je dat proces van dichtbij mag meemaken. Je bouwt een vertrouwensband op. Uiteindelijk is de galerie voor mij een platform om die verhalen, die vaak zo persoonlijk en tegelijkertijd zo universeel zijn, te delen met een publiek.”
Die persoonlijke betrokkenheid kenmerkt haar werkwijze. Ze vergelijkt het niet met een commerciële onderneming, maar met een ambacht. “Het is niet iets wat je leert uit een boekje. Je leert het door te doen, door te kijken, door fouten te maken. Maar vooral door goed te luisteren naar wat kunstenaars te vertellen hebben. Als je dat doet, ontstaat er vanzelf een programma dat klopt.”
V&M schreef eerder over Bilir in dit artikel
-S.jpg)
.gif)
