Agata Ferrari en de wortels van de verbeelding bij Red Lab Gallery op Art Rotterdam

27 maart 2026 door Ronald Glasbergen

Agata Ferrari bij RedLab Gallery uit Milaan op Art Rotterdam

Agata Ferrari's  achtergrond is verweven met haar werk, maar niet op een directe, autobiografische manier. Ze beschrijft een bijna buitenzintuigelijk proces dat begint met een onweerstaanbare drang. Het tekenen werd voor haar op haar veertiende een noodzaak.

"I think because I feel it in a strange way... It’s like there is a root in my head, and all the time I receive pieces of situations." Ze probeert uit te leggen wat ze bedoelt met die 'wortel': "A root, like a connection, something. And all of these characters that I need to draw are not part of my life or what I’m living, but they come from something else. So I feel the urge of kind of freeing myself from them." 

De interviewer merkt op dat haar werk, goed past bij haar Venetiaanse achtergrond en vraagt of ze een mystieke inslag heeft. Ferrari beaamt de achtergrond,  maar relativeert de mystiek. "No, I’m really down to earth," zegt ze stellig. Ze ziet haar werk als een verwerking van dagelijkse observaties, een constante stroom aan indrukken die zich op het papier manifesteren. 

Een terugkerend motief in haar werk zijn wielen. Ze wijst ze aan in de tekeningen: op een koets, aan het bed, aan de voeten van een verpleegster. "I always, always, I don’t know why, draw wheels... But I seriously don’t consciously do it." De interviewer ziet er een poëtische schoonheid in, voor Ferrari is het een onderbewust verlangen: "I think, a desire to always..." 

Agata Ferrari voor haar tekeningen. Foto RP Glasbergen 

La Rabbia, de woede en niet-draagbare kleding 

Op de beurs toont Ferrari een bijzondere samenwerking: een sculpturaal kledingstuk, gemaakt op basis van haar collage, in samenwerking met een Milanese fabrikant die werkt met oude stukken wol. Het werk is op het eerste gezicht decoratief, maar blijkt een sterke, ingehouden weerstand in zich te dragen.

"I couldn't say--- they don't want to present themselves as political, but there is always some kind of rage, I think, under it," zegt ze over haar werk. "Rage. Hierarchy, power dynamics, I feel. Lots of times."

Die politieke onderlaag is voelbaar in dit kledingstuk. De collage is getransformeerd tot een driedimensionaal werk dat bewust niet functioneel is. "We decided that we didn't want it to be open, so it's all sewn, it's all sewed, like you can't enter the dress, it's only bidimensional. So it has a lot of resistance from its own shape, but you cannot wear it."

Het kledingstuk, gemaakt van oude materialen, is daarnaast een ode aan collectiviteit, geïnspireerd door de natuur. "When I started doing this, I was thinking of mushroom patch. It's like those places in the woods where the sun doesn't come and mushrooms start to grow. And I had this feeling because all of the little buttons feel like this kind of very connected living beings."

Ze doelt op het ondergrondse netwerk van schimmels, een symbool voor verbondenheid. "Mushrooms are really connected and they make kind of a neurological living being," zegt ze.

De presentatie van Ferrari bij Red Lab Gallery wordt versterkt door de zorgvuldig gekozen, antieke lijsten. "My gallerist went to, actually, someone that bought some drawings from me, and we discovered that he made frames. So she went at his laboratory and together with him they made all of these frames." Het resultaat is er een van eenheid: "They really change the drawings a lot. Like, they give so much more. They're really part of the drawings now."

In de georganiseerde drukte van Art Rotterdam vormt het werk van Agata Ferrari een stille, krachtige tegenhanger. Het is werk dat niet vraagt om snelle consumptie, maar om stilstaan bij verborgen lagen van verbeelding, verzet en verbondenheid.