‘Het masker als drager van verhalen’: Carmen Schabracq over identiteit en erfgoed op Art Rotterdam
In de stand van de Milanese Red Lab Gallery vertelt kunstenaar Carmen Schabracq over de lagen die achter haar werk schuilgaan.
“Mijn achternaam Shabracq betekent paardenkleed”, vertelt ze.“En ik ben al een tijdje bezig met voorouderverhalen en generaties. Wat neem je mee van je voorouders en wat niet?”
Die vraag naar erfenis en identiteit loopt als een rode draad door haar werk. Ze is gefascineerd door wat er wordt doorgegeven: verhalen, migraties, namen.“Joodse namen zijn al eeuwen in Amsterdam”, zegt ze. De spelling van haar eigen naam – Shabracq – getuigt daarvan:“Het is de oude Nederlandse spelling en het is een Joodse naam. Alleen in onze familie heet zo, zeg maar.”
Haar artistieke pad begon in Amsterdam, aan de Gerrit Rietveld Academie. Daarna volgde een periode die haar blik voorgoed zou verbreden:“Ik heb in Rome gestudeerd. Ik heb er gewoond.”Die tijd in Italië bleek bepalend, niet alleen voor haar ontwikkeling als kunstenaar, maar ook voor de wegen die zich later zouden openen.“Ik kom veel in Italië”, zegt ze kort, maar die zin draagt een hele praktijk met zich mee.
De stap naar een internationale galerie kwam via een onverwachte ontmoeting.“Ik deed een residentie bij Lotto Zero in Prato, twee jaar geleden. En daar ontmoette ik een curator en die wilde wel met mij werken. Zo ben ik bij deze galerie terechtgekomen.”Vorig jaar volgde haar eerste expositie in Milaan. Ze kijkt er met warmte op terug:“Ik vond het heel anders. Ik vond het veel warmer. Inhoudelijk geïnteresseerd. Ik heb heel veel inhoudelijke gesprekken gevoerd op de opening. Dat vond ik anders. Veel referenties, veel uitnodigingen om naar plekken te komen in Italië. Dus ja, heel warm.”
Op Art Rotterdam toont ze werk dat nauw verbonden is met haar fascinatie voor gedaantes, transformatie en het menselijke lichaam in relatie tot wat het draagt.“Ik maak ook veel maskers”, vertelt ze.“Daar heb je toch ook vaak dierenhoofden met menselijke lichamen? Want het is eigenlijk bijna een mens wat een paard draagt als masker. In dit geval.”
Die gelaagdheid – het ene dat het andere draagt, verhult of onthult – komt ook terug in een eerdere performance die ze aanhaalt.“Vanuit mijn Zeeuwse familie heb ik een verhaal over paardenwerk gemaakt. Een performance waarbij ik probeerde een paard op mijn rug te nemen.” Het beeld blijft hangen: de kunstenaar die verhalen omkeert en migratie lichamelijk maakt.
-S.jpg)
.gif)
