Caféruzies
Pas later bleek dat die lafhartige klap (onze Piet kon zich amper of niet verdedigen) zijn grootste geluk ter wereld werd. Op de gokkast zelf won hij namelijk - zoals zo velen - amper wat of niets. Toen hij op dat moment uitgestrekt lag, ontfermde zich een onbekende schone jonge dame over hem. Zij hielp hem overeind en verzorgde zijn wonden. Het werd liefde op het eerste gezicht. Piet en Vera trouwden later met elkaar, kregen kinderen en het werd tot in de lengte van dagen één groot stralend huwelijk…
Na die gemene rotklap heeft Piet overigens nooit meer op een gokkast gespeeld. Zo wijs was hij wel. Liefde en geluk zijn namelijk nooit te winnen op zo’n duivelse, vaak verslavende, kast.
Recent was ik weer getuige, nu in café Centraal, van zo’n onbenullige caféruzie. Toevallig zat ik nu met mijn barkruk tussen de twee kemphanen in. Het ging om een gepensioneerde zwaarlijvige slager en een gesjeesde filosoof met een grote grijze bromsnor.
De aanleiding van de barruzie was de leesbril van de slager. Vervolgens gingen zij elkaar uitmaken voor ‘rotte vis’, zoals je ziet in de strips van Astrix en Obelix.
In hun scheldkanonnade werd zelfs God meerdere malen vervloekt. Totdat barkeepster Yvonne de boel probeerde te sussen door te zeggen: ,,God bestaat helemaal niet!’’ De beide kemphanen werd hierdoor even de mond gesnoerd. Toen zei zij: ,,God zit in jezelf..’’
De filosoof dacht nu even na en zei toen aarzelend: ,,O, Die zit dus in je hersenen.’’ Waarop de slager opnieuw begon met: ,,Dan zit die zeker niet in jou. Want jij hebt helemaal geen hersenen!’
Nu ontplofte de filosoof weer met: ,,Weet je wat jij bent hè. Een vuile vieze ruige varkenspoot.’’
Op dat moment stond ‘Ruud de glazenwasser’ op. Een krachtpatser met het figuur van Jerommeke uit Suske en Wiske. Onderweg naar de café-uitgang sprak hij vredelievend met zijn bekende gulle lach: ,,Heren, heren toch! Ben zo weer terug. Ik ga even twee trouwringen voor jullie halen!’’
.gif)
