Genot
Geert -Jan Laan
Genot
Een stel beginselvaste aanhangers van het dierenbevrijdingsfront schiet de redactie van Donald Duck overhoop en wereldwijd wordt er in doorwrochte artikelen ingegaan op hun beweegredenen. Immers, wie zoiets ingrijpends doet, moet wel ten diepste in zijn nobelste gevoelens gegriefd zijn. Nergens lees je dat er nu eenmaal nogal wat lui zijn die het gewoon lekker vinden weerloze mensen af te slachten.
Enige ideologische rechtvaardiging is echter mooi meegenomen en daartoe hoeft men heilige boeken als de koran en de bijbel slechts open te slaan. Toch heeft religie er weinig mee van doen: vrijwel alle godvergeten nazi’s meenden eveneens dat het doodmaken van joden tot de goede werken hoorde (door de eeuwen heen is het doodmaken van joden altijd een voortreffelijk idee gevonden).
Zodra zich op aarde een strijdtoneel aandient, spoeden er zich vrijwilligers heen. Wij denken al gauw dat het dan wereldbeschouwelijk gemotiveerden betreft, maar die ‘idealisten’ gaan niet alleen naar Syrië (of in de jaren dertig naar Spanje), doch ook naar Noord-Ierland of de Balkan als dat zo uitkomt, en het kan niet schelen aan welke kant ze strijden, als er maar genoeg te martelen en te moorden valt.
In het stadje waar ik mijns-ondanks opgroeide, was een dommekracht die het op mij voorzien had. Wanneer zich de gelegenheid voordeed, kreeg ik een pak rammel van hem en zijn kornuiten (dat ik een onuitstaanbaar ventje was had er niets mee te maken; mijn zwakte was voldoende provocatie).
Dat ervoer ik op den duur als onaangenaam en toen ik mij weer eens oog in oog met hem bevond bleek ik opeens Gronings te kennen (,,Moi Appie, bist oan ‘t viss’n jong? Hest al wat vong’n?”), vanaf welk moment zijn houding omsloeg en ik onder zijn bescherming kwam te staan.
Nadien ontmoette ik hem soms in het uitgaansleven en informeerde belangstellend naar zijn welbevinden (,,Hou ist Appie?”), waarop hij gemeenlijk misnoegd antwoordde: ,,Hm, nog niks geen vecht’n had.” Zonder bloedvergieten was zijn avond mislukt.
Dat lijkt tamelijk onschuldig, maar het getuigt van dezelfde gesteldheid. Veel oorlogsvrijwilligers waren eerst maatschappelijke mislukkelingen en kleine criminelen die wegens gewelddadigheden veroordeeld in de gevangenis ‘geradicaliseerd’ zijn, dat wil zeggen: zich een hoger doel hebben laten aanpraten om hun natuurlijke neigingen bot te vieren.
Kenmerkend voor het peil van deze mannen-van-de-daad is dat hun verontwaardiging louter door visuele uitingen wordt opgewekt. Het moeten tekeningetjes zijn, of een rolprent hoe klunzig ook; een geschreven tekst is te moeilijk. (Het enige tegenvoorbeeld is de zaak-Rushdie, maar die was van hogerhand georkestreerd; dat geldt trouwens ook voor de razernij van de massa’s in landen als Niger en Pakistan waar niemand kennis heeft kunnen nemen van de ‘aanstootgevende’ Franse plaatjes, wat hun niet verhindert, nu ze toch bezig zijn, in het voorbijgaan een paar kerken in brand te steken.)
Er wordt geregeld op gewezen dat het moslimterrorisme onder moslims de meeste slachtoffers maakt, wat het vermoeden dat het geen geloofsaangelegenheid is nog eens bevestigt. De leider van de Boko Haram-bende verklaarde onlangs: ,,Allah gebiedt mij te doden en ik geniet ervan.” Alleen dat laatste is onomstotelijk waar.
.gif)
