‘Happy birthday ma, forever!’
,,Ma, wat is er met je aan de hand?’’ sprak ik nadrukkelijk van alle schrik. Haar altijd stralende bruine ogen, die als kooltjes konden gloeien, waren reeds flets. Meewarig keek zij mij aan met toch nog een flauwe glimlach rond haar mond toen zij sprak: ,,Ach, jongen, het is mooi geweest. Ik heb er geen zin meer in.’’
Pas na verder vragen kwam ik erachter dat zij nog amper at en weinig dronk. Mijn eerste ingeving was om in deze acute situatie dringend met de leidinggevenden van haar verzorgingstehuis te gaan spreken. Maar ik besloot dit eerst te bespreken met mijn broer Jens. Uiteindelijk wilde ik haar naar wens laten gaan, maar Jens in al zijn goede bedoelingen, was het daar volstrekt niet mee eens.
De maanden kropen nu voorbij, zij was iets aan de beterende hand, maar ontzettend depressief. Tijdens de kerstavond toen zij aan het kerstdiner zat in het verzorgingstehuis, kreeg zij plotseling een herseninfarct (tia). Zij was daarna in diepe coma. Tenslotte overleed zij (89) op nieuwjaarsdag 2002 in de middag.
Ma was voor ons altijd jarig op derde kerstdag, namelijk op 27 december. Een extra feestelijke dag dus na de kerst. Ineens herinnerde ik mij de gesprekken die zij de afgelopen maanden voerde met mijn broer en mij. ,,Het is helemaal niet waar jongens, dat ik op 27 december ben geboren. Het was de 25-ste, dus eerste Kerstdag.’’
Mijn broer en ik keken elkaar aan of zij nu volledig aan het dementeren was. Toen gaf zij de verklaring: ,,De burgerlijke stand was gesloten en zo kon mijn vader pas op 27 december aangifte doen van mij geboorte.’’
Tijdens die kerstnacht, dus op de 25e, hielden mijn nichtje Tamara en ik de wake. Midden in die nacht, omstreeks 04.00 uur ’s ochtends, begon zij plotseling vanuit haar diepe coma te neuriën: ,,Happy birthday to you, happy birthday….’’
.gif)
