Goed gesprek

Net als vele stadgenoten zit ik te genieten op mijn vakantieplekje. Dit keer midden in een natuurgebied in zonnig Zeeland. Ik ben omgeven door in de wei huppelende paarden, pauwen met jonkies, mijn kat ‘Lucky’, kippen, goudvissen en ontelbare vogels. Met eindeloos groen om je heen in een woud van bomen. Wat wil een mens nog meer? Eindelijk rust, rust en nog eens rust.
Ik voelde mij zelfs al een beetje in het paradijs, nu ik mijn drukke bloedhete stad was ontvlucht. Slechts na enkele dagen al kreeg ik dit gelukzalig gevoel. Zodat ik scherp ging luisteren naar wat ‘Moeder Natuur’ allemaal te vertellen had.

Wat mij werkelijk fascineerde waren de geluiden die uit de tientallen grote coniferen rondom mij kwamen. Deze donkergroene bomen van wel 15 tot 20 meter hoog produceerden het geluid van hele orkesten. Zangvogels die het hoogste lied floten met daar tussendoor een ‘zee’ van communicerende hout- en tortelduiven. Haast onzichtbaar in de coniferen tetterden zij onafgebroken van ’s ochtends vroeg tot zonsondergang naar elkaar. Hoe vredig toch!
Onbewust maakte Ik een soort van studie van hun drukke gesprekken. Door constant te luisteren. Had ik dit maar nooit gedaan…

In hun duiventaal, diep uit hun strot, hoorde ik duidelijk korte menselijke zinnen. Zoals: ,,Wèlijk hóóf stùùk?’’ Dat ene zinnetje kwam van een duif die ik tot voorroeper doopte. ,,Wèlijk hóóf stùùk?’’, herhaalde hij wel tien keer achter elkaar. Dan volgde het hele duivenorkest uit al die bomen met een eindeloos ,,Wèlijk hóóf stùùk?!’’ Of via de voorroeper weer een andere zin zoals:,,Gùùs is tùùs!, Gùùs is tùùs!’’ En dan weer met zijn allen uit talrijke kelen: ,,Gùùs is tuus! Gùùs is tùùs!’’ Herhalend in honderdvoud en dan nog eens tien keer.
,,Ja, dat weet ik nou wel,’’ zo begon ik naar duivenland terug te praten. ,,Hebben jullie geen andere mededelingen dan ‘Gùùs is tùùs, Gùùs is tùùs!’’ Ik werd er knettergek van.

En zo begon ik ook nog sterk te twijfelen aan mijn eigen verstandelijke vermogens. Maar gelukkig bevestigde mijn goede vriendin dat ik het allemaal juist had gehoord. Alleen vanaf dat moment had ik voor geen cent rust meer. ,,Wèlijk hóóf stùùk?’’ herhaalde ik bijvoorbeeld talloze malen bij het lezen van mijn krant. Wederom met de vele echo’s van het duivenorkest.

Mij is bekend dat er mensen zijn, zoals prinses Irene, die met bomen praten. Door sommigen worden ze voor gek verklaard, maar ik heb er nu alle begrip voor. Zo stond ik gisteren ook tegen een boom te lullen die er behoorlijk ziekelijk uit zag. Er zat een diep gat in zijn bast. ,,Dat ziet er niet zo best uit, hè,’’ sprak ik bezorgd tot mijn boom.

Toen volgde, na de voorroeper, uit tientallen duivenkelen: ,,Bùùsje kom só, bùùsje kom só!’’