Niemand wil asielzoeker: Barendrecht schuift door, Rotterdam sluit de deur
Dezer dagen staan Kesteren en Opheusden in een kwaad daglicht door het wangedrag van demonstranten die zich verzetten tegen de komst van een AZC. Er is met vuurwerk gegooid. Dorpshuizen zijn belaagd. De ME trad op.
Dat kan allemaal wel wezen, maar ze zijn er tenminste recht door zee. Rotterdam en Barendrecht zijn veel geniepiger, stiekemer, laffer en achterbakser. Dat is de afgelopen weken weer eens gebleken.
De raad van Barendrecht heeft toestemming verleend voor de vestiging van een AZC. Dat leverde weinig problemen op, want de asielzoekers worden vanuit de dorpskern en de meeste woonwijken gezien neergepoot aan de andere kant van de A15, vlak bij de gemeentegrens met Rotterdam. Als ze het wagen een ommetje te maken, kost het ze grote moeite de kern van Barendrecht te bereiken, maar ze wandelen veel gemakkelijker Lombardijen in. Zo hoeven de dorpelingen niet geconfronteerd te worden met het aanzicht van vreemde snoeshanen.
Het vorige College van Rotterdam, waarvan de verschrikkelijke Ronald Buijt deel uitmaakte, heeft heftig geprotesteerd tegen de locatie van het AZC. Van een gezelschap waarin Leefbaar een prominente plaats inneemt, kun je ook moeilijk anders verwachten.
Maar er zitten nieuwe heren en dames in de bestuursvleugel op de Coolsingel. Buijt heeft nu de zaak als leider van de oppositie in de Raad aanhangig gemaakt. Zijn opvolgster als wethouder, Joan Nunnely, verklaarde dat zij niet van plan is het nabije Lombardijen makkelijker bereikbaar te maken voor de asielzoekers. Ze horen zich volgens haar naar Barendrecht te begeven als ze de deur uitgaan. Daar moet de buurgemeente dan maar iets voor regelen.
Stinken die asielzoekers? Verspreiden zij besmettelijke ziektes? Bederven zij het uitzicht? Wat is dat voor een walgelijke, racistische en fascistische mentaliteit om mensen, nog voor ze hier zijn aangekomen, als probleem te zien. En niet als natuurgenoten. Natuurgenoten? Dat is een oude term uit de tijd van de Verlichting waar Buijt en zijn mede-engerds zich zo graag en zo totaal ten onrechte op beroepen. En dan gaat zo'n Nunnely hier feitelijk ook nog eens in mee.
Over deze mentaliteit zei heel lang geleden een lichtgetintiër, wiens vluchtverhaal nu zeker door de IND niet zou worden geaccepteerd, het volgende: “Gij zijt als witgepleisterde graven.”