Blikjesjagers (2)
Op het moment dat je er beter van bewust bent, zie je ze ook overal: de blikjesjagers. Bij een supermarkt betrap ik een man, die met zijn armen diep in een vuilnisbak graait om er een paar lege blikjes uit te vissen. Aan de gelate blikken van de omstanders kun je zien dat die al wat gewend zijn. Een dag later loopt een jongeman met lang haar en een baseball pet voor mij met een zak blikjes in zijn rechterhand te zwaaien, terwijl hij stevige stappen maakt. Onderwijl raapt hij een verdwaald blikje op van de straat en werpt een blik in een prullenbak. Een gesjeesde jager.
Hasan (de naam is gefingeerd) is een professional. Ik observeer hem in het Kralingse bos, waar ik op dat moment aan het picknicken ben met een vriendin. Met zijn fiets met aan het stuur drie enorme supermarkttassen grotendeels volgestouwd met blikjes loopt hij over het gras. Bij gezelschappen, die zitten te eten en drinken, hoor ik hem vragen of ze blikjes hebben om te doneren. Aan zijn houding is duidelijk te zien, dat dit niet de eerste keer is, maar dat hij dit vaker heeft gedaan. Als zijn ronde op het grasveld klaar is, begeeft hij zich naar de prullenbakken langs het fietspad. Bij één van deze prullenbakken, spreek ik hem aan, Ik zie dat hij twee zwarte plastic handschoenen aantrekt.
“Je had iets eerder moeten komen” vertel ik hem. “Een uurtje gelden kwam er een auto voorbij en die heeft alle volle vuilniszakken eruit gehaald en vervangen door nieuwe vuilniszakken”.
“Van de gemeente zeker?" vraagt Hasan.
“Ja,” antwoord ik. “Maar zo te zien heb je al veel blikjes opgehaald. Haal je vaker zoveel op?”.
”Iedere week haal ik voor 20 euro aan blikjes op”,vertelt Hasan. “Ik ben nu met pensioen. Ik krijg 350 euro per maand. 350 euro!” herhaalt hij. “Ik heb hier 30 jaar gewerkt voor een baggerbedrijf in de haven.” Hij zegt het op een nogal verbolgen toon. Het lijkt mij ook wel een erg klein pensioen voor iemand die 30 jaar gewerkt heeft.
"Samen met mijn vrouw hebben we 1600 euro per maand.”
"Dus die 20 euro is voor wat extra’s per maand?” vraag ik. “Nee, dit doe ik voor families in Somalië. Via de moskee verzamelen we geld in. Dat sturen we op. Daar kunnen ze van 20 euro goed eten per week.” Hasan klinkt als een weldoener. Hij heeft het zelf niet heel erg breed, maar toch doet hij iedere week zijn best om op deze manier geld in te verzamelen voor de minder bedeelden in Somalië. Het maakt hem direct sympathiek.
Als hij zijn weg vervolgt, zie ik Hasan voor mij. Fietsend tegen de wind in met voorop en aan het stuur rammelende supermarkttassen op jacht naar statiegeld.
.gif)
