Blikjesjagers (1)
Sinds de invoering van het statiegeld op blikjes is er een flinke afname van blikjes in het zwerfvuil te zien. Ondanks dat het overgrote deel van de blikjes wordt ingeleverd bij inlever locaties zoals supermarkten en benzinestations, komt de rest nog steeds in openbare prullenbakken en bij het zwerfvuil terecht. Gemakzucht en onwetenheid zijn vaak de redenen, dat men geen moeite doet om zijn of haar lege blikjes in te leveren bij een supermarkt. En dat is door menigeen niet onopgemerkt gebleven.
Inmiddels is er een ware jacht ontstaan op lege blikjes in de openbare ruimte. Lisa - naam gefingeerd, personage echt - is zo'n blikjesjager. Ze staat naast haar fiets met haar handen in een prullenbak te wroeten bij het Kralingse bos als ik voorbij loop. Ik wenk haar. "Als je nog meer blikjes zoekt. Ik zag verderop iemand een plastic tas vol blikjes in een prullenbak werpen,” vertel ik.
Verrast kijkt ze mij aan en fietst in de richting van mijn uitgestoken vinger. Even later haalt ze mij in met een tas vol blikjes
“Waarom heb je ze zelf niet gepakt?" vraagt ze terwijl ze de plastic zak in één van haar fietstassen stopt.
"Ik zou niet durven”, antwoord ik. Dat ik er niet aan moet denken om in een zo'n vieze prullenbak te gaan graaien, laat ik maar even achterwege. Bovendien lopen er vast genoeg mensen rond, die wel een extra centje kunnen gebruiken.
”Ik heb er schijt aan,” zegt Lisa. ”Ik doe het voor de sport.”
Het beeld dat ik heb, dat alleen de minder bedeelde medemens noodgedwongen blikjes verzamelt, wordt direct te niet gedaan. "Ik heb het niet echt nodig. Kijk maar.” En ze wijst naar haar nek. “Ik draag een gouden ketting en ik heb een elektrische fiets. Maar het is toch weer geld voor de boodschappen niet waar. Ik heb net nog voor 5 euro hier opgehaald en ik schat dat dit toch ook weer 3 euro oplevert. Leuk toch?!” Het is een onverwachte eyeopener. Ik zag alleen haar graaiende handen en haar verbeten blik gericht op de inhoud van de vuilniszak.
“Verderop op het grote grasveld zie ik vooral zwervers, die blikjes zoeken,”zeg ik om toch maar even de minder bedeelde medemens erbij te halen.
"Ja die ken ik allemaal,” zegt Lisa. Maar daar kom ik niet, Daar kunnen mensen zitten, die mij kennen.” Zoveel schijt aan alles heeft ze toch ook weer niet.
"Ik woon in de wijk Prinsenland en fiets hier regelmatig in het weekend doorheen als ik naar de stad ga,“vervolgt Lisa. Dan kijk ik altijd wat er hier aan blikjes te vinden is,”
"Ik zwem hier weleens,” zeg ik. “Dan zie ik je vast weer eens,” roept ze, als ze wegfietst.
Ik kijk haar na en zie haar voor mij opgewekt de zwervers groetend, die verderop bij prullenbakken hun slag proberen te slaan, terwijl in Lisa's fietstas de blikjes rammelen.
.gif)
