IFFR: 'Der verlorene Mann' en de terugkerende tijd
Welf Reinhart (2025) – A Fading Man
Tiger-nominatie op het IFFR en wereldpremière
De toekomst is soms even ver weg als het verleden. Hanne (Dagmar Manzel) zit thuis werkstukken van haar leerlingen na te kijken wanneer de bel gaat. Voor de deur staat Kurt (Harald Krassnitzer), die zegt dat hij zijn sleutels is vergeten. Hij mag binnenkomen. Op het eerste gezicht niets bijzonders, behalve dat Kurt de man is van wie Hanne een kwart eeuw eerder is gescheiden en die zij sindsdien nauwelijks nog heeft gezien. Hanne is hertrouwd en heeft een nieuw leven opgebouwd.
Na de eerste verbazing vraagt ze hem wat hij komt doen. Kurt antwoordt dat hij hier woont, samen met Hanne, zijn echtgenote. Ze wordt boos en zegt hem dat ze al jaren gescheiden zijn, dat ze hertrouwd is en dat zij en Kurt, afgezien van een ver verleden, niets meer met elkaar te maken hebben. Het lijkt van hem af te glijden. Ze zet hem de deur uit.
Op dat moment komt buiten haar huidige echtgenoot Bernd (August Zirner) thuis. De mannen stellen zich aan elkaar voor. Kurt presenteert zich als Hannes echtgenoot. Bernd kijkt haar laconiek en ironisch verbaasd aan. Dan ziet Hanne een blauw identificatiebandje om Kurts pols. Ze pakt zijn arm – Kurt laat haar begaan – en leest het telefoonnummer dat erop staat. Het blijkt van een opvangcentrum te zijn dat gespecialiseerd is in dementie. Kurt verblijft daar tijdelijk; het is een open inrichting en hij is even weggelopen. Met z’n drieën – Bernd, Hanne en Kurt – brengen ze hem terug naar de kliniek.
Opnieuw samen Bld. Filmdepot
Een man vergeet door beginnende dementie dat hij een kwart eeuw eerder is gescheiden en keert terug naar een huwelijk dat al decennia niet meer bestaat. Dat is de premisse van A Fading Man van Welf Reinhart, die op het IFFR zijn wereldpremière beleeft. Voor Kurt is alles nog zoals vroeger: huis, relatie en rolverdeling zijn in zijn beleving intact. Wat begint als een komedie van vergissingen, verschuift gaandeweg naar een relationeel drama tussen de huidige echtelieden en het verleden van de vrouw. In het derde deel verdwijnt de man uit dat verleden opnieuw.
Er wordt ingetogen en overtuigend geacteerd en met duidelijke hand geregisseerd. De film is helder opgebouwd en klassiek verfilmd. Misschien zelfs iets té helder, maar de premisse is sterk, de details zijn zorgvuldig uitgewerkt en het thema – de ziekte van het vergeten en het niet-vergeten en de gevolgen daarvan – blijft overeind. In die zin is A Fading Man een nieuwe loot aan het subgenre van films als The Father (2020), Still Alice (2015) en Egoyans Remember (2015), waarin dementie centraal staat. Reinhart kiest daarbij niet voor experiment, maar voor een transparante, bijna traditionele vertelwijze.
Museum scene Bld. Filmdepot
'A Fading Man / Der verlorene Mann' Welf Reinhart Duitsland 2026 100' Tiger Competition IFFR 2026
-S.jpg)
.gif)
