Veteranen
Als ex-dienstplichtige (67-2) kan ik mij iets voorstellen bij het dienen in oorlogstijd. ‘Veertig-vijfenveertig’, Korea en de ellende in Indonesië, hoe discutabel die laatste schermutseling ook was. In die oorlogshandelingen diende men verplicht. Niks vrijwillig, je moest opkomen voor je nummer en bij ontduiking kon je worden opgepakt.
Tegenwoordig heeft een groot deel van de wereld en ook Nederland geen dienstplicht meer maar een vrijwilligersleger. Mensen die het soldaat zijn als hun beroep hebben gekozen. Om verschillende redenen neem ik zomaar aan. Avontuur, goede verdienste, leuke opleiding en misschien zelfs wel hier-en-daar een idealist.
Om nu de vrijwilligers die om bovenstaande redenen vrijwillig dienst hebben gedaan in o.a. Libanon, Afghanistan en Joegoslavië op een lijn te stellen met de eerder genoemde ‘jongens’ van WOII en Indonesië gaat mij wat ver.
Er zijn ook andere vrijwilligers in heel andere beroepen die heel direct voor de Nederlandse samenleving hun leven nu-en-dan op het spel zetten. Politiemensen, brandweerlui en ambulancepersoneel. Misschien moeten we ‘de dag van de veteranen’ toch eens op een andere manier vorm geven.
Maar mogelijk zijn er mensen met strakke argumenten die mijn standpunt onderuit kunnen halen. Dan wordt dit misschien nog een levendige discussie.