‘Moordvakantie’

Zit nog net als vorige week met vakantie in zonnig Zeeland. Zonnig? Maar niet heus. Sinds afgelopen zondag regent het hier pijpenstelen, net zoals in Rotterdam. Zo heb ik gehoord. Ik bevind mij momenteel in Middelharnis. Met parapluloop ik op de ellenlange winkeldijk en stap aldaar een restaurantje binnen.

Net als ik ga zitten ontdek ik voor de zoveelste keer weer wat ‘vergeten’ te zijn. Resulterend in een vloekje binnensmonds. Een halve kilometer verderop bij een tijdschriftenhandel heb ik mijn boodschappentas laten staan. Dat gebeurt mij dus vaker. Vooral als je in gedachten bent. U kent dat wel.

De ene keer je bril, dan weer je paraplu of je sleutels. Ik sta dus op en begin de lange weg terug naar mijn boodschappentas. Halverwege word ik staande gehouden door een moeder met twee kleine kinderen in een kinderwagen. Zij is duidelijk overstuur. ,,Meneer, meneer,’’ roept zij stamelend, ,,daar is iemand bezig iemand anders te vermoorden!’’

Zij wijst naar een ouderwetse muziekkapel waar wordt geschreeuwd en doffe dreunen klinken. ‘Heb ik dat weer’, zo luiden alle alarmbellen in mijn hoofd. Met de angstige vrouw loop ik niettemin mee naar de plek des onheils. Vanaf een afstand zie ik een silhouet op zijn hurken die al vloekend en scheldend keiharde stompen aan het uitdelen is naar een figuur op de grond.

Ik houd de vrouw met kinderen staande en nader in sluipgang de muziekkapel waar de klappen vallen. ,,Wellicht een afrekening,’’ flitst het door mijn hoofd. ,,Misschien hebben ze wel messen of een pistool,’’ zo redeneerde ik verder. Ik aarzel tussen het alarmnummer bellen of de ‘held’ te gaan spelen.
Toch naderbij gekomen zie ik dat het om een grijze zwerver gaat die met alle lelijke vloekwoorden van dien aan het slaan is op… zijn slaapzak. Kennelijk kreeg hij die niet in de bijbehorende opbergzak.

Met een ‘big smile’ keer ik terug naar de wanhopige moeder. ,,Alles is in orde mevrouw,’’ zeg ik geruststellend tegen haar. ,,Het gaat slechts om een zwerver die ruzie heeft met zijn slaapzak!’
,,Oh, God,’’ riep zij nu dankbaar uit. ,,Gelukkig niet nog meer ellende. Vanochtend thuis heb ik met mijn man al genoeg meegemaakt.’’
En zo verdween deze voor mij toch dappere vrouw met kinderen en al in de stromende regen. Mij totaal perplex achterlatend, met vooral een gevoel van medelijden.

Zodoende vergat ik voor de tweede keer mijn boodschappentas. Maar dat zult u mij hopelijk niet kwalijk nemen.