Blikjes
Van de week viel het mijn lief op dat de vaste blikjesverzamelaar bij de tramhalte was verdwenen. Het is daar een ideale plek want de straat maakteen flauwe bocht en op de een of andere manier komen daardoor auto´s en trams steeds weer tot stilstand. Als ze optrekken bereiken ze vervolgens een groot kruispunt waar het verkeer ook niet zo gemakkelijk doorstroomt. Het is onverstandig de locatie precies aan te geven want je zult zien dat de gemeente dan boa´s stuurt om te handhaven vanwege als dat het verkeer in gevaar wordt gebracht en de omwonenden ¨overlast, overlast¨ roepen.
De vaste blikjesverzamelaar was weg. Zijn plaats werd ingenomen door een jonge vrouw. Ze had een dik jack aan tegen de kou. Haar weinige bezittingen zaten in een goor rugzakje. Ze had al drie kwart vuilniszak opgehaald bij de automobilisten in de files die zich steeds weer vormden. Ze bewoog zich sierlijk al viel dat door haar dikke jack niet altijd even duidelijk op. Ze huppelde een beetje. Ze maakte van het blikjes verzamelen een ballet.
In februari. Op het asfalt. Ze danste als het ware op de onderste trede van de maatschappelijke ladder. Ze was wat mij betreft de mascotte van Jettens Nederland.
De jonge vrouw stond in een oude traditie van straatverkoopsters en scharrelaars die zich vele uren per etmaal een ongeluk werken om een paar centen binnen te halen. Denk niet dat het verzamelen van blikjes bij automobilisten een sinecure is. Dat vergt opmerkzaamheid, snelheid en bij dit alles een goed humeur. En het vermogen dankbaarheid te veinzen.
Vroeger in Madrid verkochten arme meisjes op de grens van winter en lente losse viooltjes die heren op hun revers spelden om te laten zien dat ze klaar waren voor de liefde. Daar is een heel mooi lied over geschreven dat deel uitmaakt van de film der filmen uit de ibero-amerikaanse cultuur El ultimo Cuplé, het laatste couplet. Maar voor dat meisje met haar blikjes geef ik hier de versie van Dalida. Klik en luister:
.gif)
