Respect
De verschrikkelijke wethouder Ronald Buijt van Onherbergzaam Rotterdam zet zijn veldtocht tegen bedelaars en daklozen nog steeds voort. Hij denkt dat wanhopige mensen aanvaarden wat in zijn ogen voor hulp doorgaat, als je ze maar voldoende onder druk zet. Het tegendeel is het geval. Zijn boetebeleid zorgt voor een extra schuldenlast, die tevoorschijn komt zodra de slachtoffers uit de dalles dreigen te komen. Dan presenteert de staat namelijk de rekening van de talrijke boetes.
Deze feitelijke situatie is in strijd met de ideologie van Onherbergzaam Rotterdam en daarom leidt zij niet tot aanpassing van het beleid, tenzij de kiezers in maart de afstraffing geven die Buijts partij zo nadrukkelijk verdient . Dat zal wel een vrome wens blijven. Teveel mensen van goede wil mijden de stembus.
Een en ander noopt mij tijd en plaats verborgen te houden van de waarnemingen die ik met U wil delen. Anders stuurt Buijt de prinsemarij er nog op af.
In een uitstekend artikel heeft Vers Beton de noodlottige effecten van het antibedelbeleid beschreven. Daaruit blijkt dat de gemeente tot hen óók de blikjesverzamelaars rekent die je tegenwoordig op drukke kruispunten met een grote plastic zak rond ziet rennen.
Dat zijn geen bedelaars. Dat zijn arme mensen die met dienstverlening een paar centen bij elkaar proberen te scharrelen. Zij besparen automobilisten de moeite met lege blikjes naar een automaat of een prullenbak te gaan. Ze zamelen ze in zodra de file voor een stoplicht of om andere redenen even tot stilstand komt. Als de wagen voor je optrekt, waarschuwt hij met een klap op het dak en een go go go. Ik heb nog geen van zulke blikjesverzamelaars een auto zien stoppen omdat die anders de tramrails zou blokkeren maar dat zal nog wel eens gaan gebeuren. Het verkeer in goede banen leiden hoort een beetje bij het werk op een kruispunt.
Wie wel een in warme landen komt, kent dit verschijnsel. Bij drukke kruispunten proberen mensen plastic zakjes met limonade te verkopen. Anderen zijn gewapend met spons, zeem en emmer om je voorruiten snel schoon te maken, weer anderen jongleren met ballen. En wie zijn wagen aan de stoep parkeert, wijst iemand aan om voor een vergoeding op te letten. Niemand van deze mensen bedelt. Ze leveren allemaal een prestatie waarvoor zij worden beloond. Tegelijkertijd maken zij de fundamentele oneerlijkheid van de maatschappij zichtbaar.
De blikjesverzamelaars op de kruispunten zijn de voorboden van een dergelijk leger dat ook onze stad zal bereiken als de ongelijkheid blijft groeien.
Ze maken lange uren. Het is hard werk. Een blikjesverzamelaar moet tussen de auto´ door blijven hollen en ondertussen goed opletten dat hij niet door een bumper of door een fietser geraakt wordt. Hij ademt de hele dag benzinedampen in. Ook dat nog.
Maar hij levert een dienst. Hij werkt voor zijn brood.
De blikjesverzamelaars bij de kruispunten verdienen ons respect.
-S.jpg)
.gif)
