De Brugwacht
Ja hoor, eindelijk! De brugwacht terug in zijn hok. Dankzij Jozef van Rossum.
Dit heugelijke nieuwsfeit, nu een week geleden, leidde mijn bestaan in als kioskhouder op de hoek van de Puntegaalstraat. Ik zit daar dus al een week.
Vanuit die kiosk probeer ik de wereld zoals dat heet, ‘overdrachtelijk te beschouwen’.
Het lukt me maar met moeite. Het voorbijtrekkende verkeer is zo overdonderend, dat ik door het geraas verlamd raak. Ik zie trams voorbij denderen. Een stoet ‘toeterdetoet we zijn getrouwd’. Een kop-staartbotsing (want er stak iemand via het zebrapad over). Kortom: allemaal kouwe drukte. “Pollens, wat een heisa is het hier” zong Barend Servet een halve eeuw geleden en er is sindsdien weinig veranderd...
Maar gelukkig heb ik in mijn kiosk die ene bonbon. Een bonbon op een bordje van 25 x 25 centimeter. Een gedicht dat u en mij terugvoert naar rustiger tijden. Tijden waarin het verkeer nog voornamelijk uit voetgangers bestond. Passanten die het geluid van een marimba konden oproepen. Pure romantiek! Wacht eens, er komt een groepje kinderen aangelopen. Ze hebben papieren bij zich en beginnen ijverig met het tellen van de spijlen van de Parkhavenbrug. Een jongeman dirigeert ze in mijn richting. Het blijken Fransen.
Ik groet en begin een gesprek. In mijn beste Frans leg ik uit wat mijn bedoeling is: “Voilà, poëzie op een bordje. Dat bordje moet uiteindelijk een vaste plek krijgen op een van de brugwachtershuisjes hier. Er is een website die zogeheten ‘bruggedichten’ in kaart brengt en ik hoop dat dit gedicht, ‘DE BRUGWACHT’ geheten, er op vermeld wordt.”
“Merci”, zegt de man en hij maakt een foto van het bordje.
“Attention!” roept hij naar zijn gevolg, niet vanwege mijn verhaal, maar vanwege het zebrapad.
Ja, het is oppassen hier.
Tevreden duik ik weer in mijn kiosk in afwachting van de volgende passant. Ik kijk naar buiten en zie opeens een trimmer halt houden. Halt is veel gezegd: hij blijft op de plaats doorstappen en kijkt naar binnen. Onderwijl leest hij mijn gedicht. Niet slecht. De jambische versvoet vergemakkelijkt zijn stilstaand voortstappen. Da dum da dum etcetera.
Mijn trimmer verdwijnt weer uit beeld. Maar u zult zich afvragen: Wat is dat in godsnaam voor gedicht? Als u dat wil weten moet u eerst maar eens uit die luie stoel! Tot 27 oktober is het te zien.
.gif)
