Birgit Donker
De NRC bevat een groot artikel* over de farce die zich bij het Nederlands Fotomuseum voltrekt . De meeste Rotterdammers kennen de voornaamste scène. Van de ene op de andere dag werd directeur Birgit Donker op straat gepleurd. Eerst zegde de Raad van Toezicht haar tijdens een vergadering onverhoeds schorsing aan met als mogelijk gevolg ontslag. Daarna liepvoorzitter Wanda van Kerkhoven achter haar aan naar haar bureau. Daar nam zij haar sleutel in. Donkers email was al afgeschakeld. Enkele weken later volgde het formele ontslag.
De NRC legt uit dat Birgit Donker bij haar aantreden een organisatie aantrof met een enorme schuld en een torenhoge huur die als een molensteen om haar nek hing. Ze wist nieuwe sponsors te vinden en haalde het Fotomuseum in een jaar of wat uit de schulden. Ze vond een oplossing voor de hoge huur door een oud pakhuis op Katendrecht te kopen, Santos. Dat is in de afgelopen jaren verbouwd, Een feestelijke opening stond voor het eind van het jaar gepland. Die gaat nu niet door.
Tot de vernieuwingen die Birgit Donker doorvoerde, behoorde een verlegging van de koers: voortaan zou het museum zich richten op nationale fotografie. Daardoor zou het een pregnant en onderscheiden karakter krijgen. Ze deed nog iets: het Nationaal Fotomuseum is een fusie van drie afzonderlijke instellingen die ondanks de samenwerking nooit hun eigen karakter hadden opgegeven. Daar wilde Birgit Donker een einde aan maken. Zo tastte zij oud gevestigde belangen aan. Ze stelde ongetwijfeld vragen over zaken die oudgedienden als vanzelfsprekend beschouwden. Daarbij hielp het niet dat de directrice geen achtergrond heeft in de fotografie. Dat kan ondergeschikten die wel over deze kennis beschikken, uitermate pissig maken.
De NRC schetst een beeld van twee partijen die met elkaar van mening verschillen over het karakter en de koers van het Nederlands Fotomuseum. Er is om zo te zeggen een regeringsgezinde en een oppositiefractie.
Als je alles zo leest, ontstaat de indruk dat dit allemaal instrumenten zijn in een strijd tussen persoonlijkheden.
Birgit Donker is – zo leert haar levensgeschiedenis – geen gemakkelijke tante. Bij de NRC – waar ze hoofdredacteur was – liep ze weg na een hoog opgelopen geschil met de directie. Ze vond dat ze niet onafhankelijk genoeg kon functioneren. Het lijkt erop dat zij ook in het Fotomuseum haar talent voor het maken van vijanden ruimschoots heeft ontplooid. Het personeel heeft haar niet gecorrigeerd maar gebruikte deze zwakke plek om haar positie te ondermijnen. De raad van toezicht maakte het karwei af. Die zal ook wel niet overgelopen zijn van waardering voor de karaktereigenschappen van Birgit Donker. Anders was zij immers niet door de voorzitter persoonlijk op zo´n vernederende wijze het kantoor uit gezet. We hebben te maken met sterke persoonlijkheden die elkaar haten enhet leven zo zuur mogelijk maken. Ze doen dat op zo´n manier dat zich geen drama ontwikkelt maar een farce.
Dat haalt het Nederlands Fotomuseum onderuit. Eigenlijk zouden alle haters hun biezen moeten pakken. Anders blijft de sfeer verziekt.
*Meer info: artikel NRC'Opeens moest de directeur van het Nederlands Fotomuseum vertrekken. Waarom?'
hanvanderhorst@vandaagenmorgen.nl
.gif)
