Café Groenland – een oom op de Kaap (Deel 3) ‘Katendrecht als hart van de wereld…
,-Sonja_Barend-en-burgemeester-van-Leiden.-Foto-R-Bogaerts--cco-L.jpg)
(vervolg van 14 februari)
“U kunt wel zien dat u vroeger op de HBS hebt gezeten en niet op het gymnasium,” zei mijn oudste broer Twan, altijd brutaal, altijd ‘vreg’, zoals ze dat zeggen in Maastricht. Twan zat toen in de eerste klas van het roemruchte Maastrichts gymnasium, het r.-k. Triniteitscollege.
‘Cor Mundi, dat is Latijn, dat betekent hart van de wereld.’
‘Katendrecht als hart van de wereld… is die man dan niets heilig!’ riep Maman uit. “Het hart staat voor liefde, ware liefde! Denk maar aan het Heilig Hart van Jezus. Niet voor hoererij! Cor Mundi! Die man staat werkelijk voor niets! Dat Cor denkt dat wij hem ooit zullen gaan opzoeken in die foute buurt van ’m!”
Maman begaf zich hoofdschuddend naar de keuken om naar het sudderen van het zoervleis – een Maastrichter delicatesse – te kijken, dat zij altijd zelf bereidde, ofschoon wij liefst twee meiden in dienst hadden, zoals voor een vooraanstaande Maastrichtse familie betaamt.
Die beide meiden, de oudste ’t Maria en de jongste, een nichtje van haar, ’t Sjennet (Jeannette), konden allebei heel goed koken. Maar het zoervleis, dat typisch Maastrichtse stoofvleesgerecht, dat maakte Maman altijd zelf. Dat was haar ponteneur. De bij het gerecht behorende garnituur, als pommes frites, gestoofde peertjes, compote, vossenbessen en dergelijke, liet ze aan de meiden over. En ook de pudding, een kolossale bavarois, het zondagse dessert.
Rosse buurt. In zonde leven. Zou oom Cor nog wel in de hemel komen? Mijn broers en ik, meer dan goed katholiek opgevoed, vroegen het ons ernstig af.
En hoe ouder, hoe nieuwsgieriger we natuurlijk werden naar die oom.
Nu had mijn moeder twee zussen. De oudste was tante Hortense, niet lelijk, maar zeker ook niet mooi, getrouwd met oom Eugène. Een vaurien, die dankzij grootvader Lambermonts grote liefde voor zijn oudste dochter, plus zijn al te grote lankmoedigheid, een sinecurebaantje had verworven op de reclameafdeling van de brouwerij. De andere zus was tante Charlotte. Bloedmooi. Zeker zo mooi als mijn moeder. En… ongehuwd! Een feit waar heel Maastricht zich over verbaasde. ’t Lotte, bloedmooi en gefortuneerd en toch maar niet aan de man!
Die beide klatschtantes kwamen elke donderdag uitgebreid op de koffie met vlaai in ons huis in de Grote Looijerstraat.
Mijn broers en ik besloten ze maar eens uit te horen over die verre, zingende bloedverwant op de Kaap. Vooral hoe die nou toch aan die houten poot gekomen was.
Dat kwam door het bombardement, zei tante Hortense. Ooms café op Katendrecht had een voltreffer gehad. Men had oom Cor uit het puin weten te redden, maar zijn been was verbrijzeld en moest worden afgezet.
Tante Charlotte knikte instemmend. Zo was het gegaan!
Maar mijn broer Twan – hij is nu ingenieur in de scheepsbouw – was als kind al behoorlijk exact ingesteld. Die avond nog zocht hij ‘het bombardement’ op in de Winkler Prins. Wat bleek? Katendrecht was helemaal niet gebombardeerd! Heel Rotterdam-Zuid niet. Het bombardement had zich geheel en al op de noordoever van de Maas afgespeeld.
Dus dat zei Twan de volgende donderdagmiddag dan ook doodleuk tegen tante Hortense, die daardoor een vuurrood gezicht kreeg en nukkig voor zich uit begon te staren. Waarop tante Charlotte haar bloedmooie, Max Factor–Hollywood-gelipstickte mond opende en met haar omfloerste, notoire rookstersstem zei: ‘Nee, natuurlijk niet. Tante Hortense vergist zich. Het is ook al zo lang geleden. Het zit zo: oom Cor was toevallig juist op het moment van het bombardement op de Schiedamse Vest, voor de oorlog dé uitgaansstraat van Rotterdam, op de noordoever dus. En daar is hij toen onder vallend puin geraakt en daar is toen zijn been verbrijzeld. Zo is het gegaan.’
‘Sorry, tante, ook daar klopt niks van,’ zei mijn exacte broer. ‘Veertien mei, de dag van het bombardement, is immers ook de dag van oom Cors verjaardag. Zijn verjaarspartij begint altijd om één uur. Dat staat sinds jaar en dag in de uitnodiging. De bommen op de noordoever vielen rond half twee. Ik heb het opgezocht in de Winkler Prins. Oom Cor moet op dat moment gewoon thuis geweest zijn op Zuid in zijn café om de gasten voor zijn verjaardag te ontvangen. Dat kan gewoon niet anders. Niks noordoever! U vertelt sprookjes, tante Charlotte! U bent al net zo erg als tante Hortense. U speldt ons maar wat op de mouw! Zeker omdat wij maar kinderen zijn!’
“Mary!” riep tante Hortense naar mijn moeder, die juist binnenkwam met de koffie. “Je kinderen zijn brutaal tegen Charlotte en mij. Vooral Twan!”
Mijn moeder zette prompt het koffieblad neer en gaf ons alle drie een watsj (een draai) om de oren. Bovendien moesten we voor straf stante pede naar boven, naar onze kamers. En de vlaai konden we wel op onze buik schrijven. En het was onze lievelingsvlaai nog wel. Croonsele! Kruisbessen! Ja, zo ging dat in de jaren vijftig. Toen was opvoeding nog heel gewoon.
(Wordt vervolgd op 28 februari)
-Foto-Joost-Evers---Anefo---Nat.-Archief---S.jpg)
.gif)
