Café Groenland – een oom op de Kaap (Deel1) Greetings from Katendrecht
Ik ben een Groenlander!
Cor 'Mundi' Lambermont
Het familieverhaal dat in mijn jeugd op mij de meeste indruk maakte, was het verhaal van oom Cor, ‘de Oom op de Kaap’. In de jaren vijftig was deze oom Cor de uitbater van café Groenland op Katendrecht, ‘op de Kaap’.
Eigenlijk was ‘oom’ Cor een oudoom, want de jongste broer van Servaes Lambermont, mijn grootvader van moederszijde, maar in de familie werd hij altijd ‘oom Cor’ genoemd.
De naam Lambermont zal u hier in Rotterdam weinig zeggen, maar in Maastricht ligt dat heel anders. De Lambermonts zijn namelijk het oudste en eerbiedwaardigste brouwersgeslacht van Maastricht.
U, cafébezoeker, die zo gretig in de schuimkraag van uw Wieckse Witte bijt, weet dat dit hemels product de vinding is van Godefroid Lambermont, de stamvader van mijn familie. Een ondernemende man, afkomstig uit Walenland, ooit naar Maastricht gekomen en aldaar een brouwerij begonnen.
Zo succesvol, dat heden het product van zijn brouwkunst, de Wieckse Witte, een synoniem voor witbier is geworden, zoals pils dat sinds mensenheugenis is voor blond bier.
Maar een echte Maastrichtenaar proeft nog wel degelijk het verschil tussen de Lambermontse Wieckse Witte en de diverse hedendaagse povere imitaties. Een echte Maastrichtenaar bestelt in een Maastrichts café dan ook nooit een Wieckse Witte als hij een witbier wenst te drinken, maar een Lambermont!
Er was iets met die oom Cor… De man had bijvoorbeeld obstinaat geweigerd het familiebedrijf in te gaan. Oom Cor zocht het avontuur. Hij wilde… het zeegat uit. En dat heeft hij ook gedaan!
Sindsdien gold hij als het zwarte schaap van de familie. Want, zeg nou zelf, wat moet een Maastrichtenaar op zee? Bovendien: is je kostje gekocht, kun je medefirmant worden van de oudste en eerbiedwaardigste brouwerij van Nederland, kies je voor… kok op de wilde vaart. Wat is dat voor recalcitrantie!
Oom Cor was dus kok op de wilde vaart. En dat tot vlak voor de Tweede Wereldoorlog.
Toen moet er iets zijn voorgevallen waardoor hij van toen af aan, zeer tegen zijn zin, gedwongen was aan wal te blijven. Met geld, geleend van zijn vermogende broer, mijn grootvader Servaes Lambermont, is hij toen café ‘Groenland’ alhier op de Kaap begonnen.
Ja, wat was er dan toch met die oom Cor aan de hand… dat wij, de Lambermonts van Maastricht, toch behoorlijk familieziek, die oom nooit eens opzochten!
Het feit dat hij zelfgemaakte zeemansballaden zong waarbij hij zichzelf begeleidde op de trekharmonica, dat kon het toch niet zijn…?!
Was het dan omdat hij ‘een houten poot’ had?
Een heuse houten poot zoals de piraten in de stripverhalen die hebben – die woeste gasten met een zwart ooglapje voor hun oog en een krassende papegaai op hun schouder – was het natuurlijk niet. Het was een welgevormd jaren-vijftig-kunstbeen.
Niks mis mee eigenlijk.
Zij het natuurlijk dat oom Cor daarmee toch enigszins moeizaam liep. En dat moest wel de reden zijn, dacht ik als kind, dat oom Cor nooit eens zijn familie in Maastricht kwam opzoeken.
Want in die dagen, in die goeie ouwe wederopbouwtijd, was een treinreis Rotterdam–Maastricht een hele bedoening, met irritante boemels en overstappen in Eindhoven en Sittard. Daar had onze gehandicapte oom blijkbaar geen zin in.
Maar ook andersom: wij, zijn Maastrichtse familie – allen gezond ter been! – bezochten ook nooit eens oom Cor op de Kaap. Terwijl mijn vader toch over een auto beschikte. Dus we hoefden helemaal niet moeizaam met het spoor.
Minstens eenmaal per jaar kwam ‘dat nooit eens naar oom Cor’ in ons gezin ter sprake. En wel eind april, omdat oom Cor op veertien mei jarig was en hij ons steevast twee weken van tevoren per briefkaart – Greetings from Katendrecht – uitnodigde om bij hem zijn verjaardag te vieren. Vanaf één uur ’s middags waren we welkom.
“Zeg Mary,” zei dan mijn vader tegen mijn moeder, “oom Cor nodigt ons iedere keer weer uit. We kunnen toch niet eeuwig nee blijven zeggen. Zeker dit jaar niet, nu hij zestig wordt. Zullen we nu dan toch maar eens gaan? Het is zelfs een heel bijzondere dag voor Cor! Want… hij brengt een plaatje uit met zijn zeemansballaden onder de artiestennaam Cor Mundi bij Johnny Hoes en dat plaatje wordt op veertien mei aanstaande in oom Cors café feestelijk ten doop gehouden. Lees maar. De titels van de balladen staan in de uitnodiging opgesomd.”
“Johnny wie?” fronste Maman haar fraai gevormde wenkbrauwen, want low culture was aan haar niet besteed. Niks Johnny Hoes of Zangeres zonder Naam! Bachcantates! Mahlersymfonieën!
Met minder nam Maman geen genoegen.
“Johnny, je weet wel,” zei mijn vader. “Die van Och, was ik maar bij moeder thuis gebleven. Het was vorig jaar alsmaar op de radio! Díe Johnny Hoes! Die zit nu met zijn platenmaatschappij hier bij ons in Limburg, maar die komt oorspronkelijk uit Katendrecht. Dat zal wel de connectie zijn tussen hem en Cor.”
(Wordt vervolgd op 14, 21 en 28 februari)
.gif)
