Cuba in economische vrije val. Maar dat zijn ze gewend
Cuba bevindt zich momenteel in een economische vrije val, gekenmerkt door een torenhoge inflatie en een chronisch gebrek aan basisbehoeften zoals voedsel, medicijnen en brandstof. Die laatste is grotendeels veroorzaakt door het ingrijpen van de VS in Venezuela.
De Cubaanse infrastructuur is bovendien zo verouderd dat grootschalige stroomuitval het dagelijks leven volledig ontregelt. Deze optelsom van ellende heeft geleid tot een ongekende migratiegolf en zeldzame, openlijke protesten tegen de overheid.
Toch betekent deze enorme druk niet automatisch dat het systeem direct zal instorten. De Cubaanse overheid houdt de touwtjes nog altijd stevig in handen via een fijnmazig veiligheidsapparaat en een legering die nauwe belangen heeft bij het voortbestaan van de huidige machtsstructuur.
Uitweg? Wellicht is een mogelijke strategie of scenario waarbij het Cubaanse regime probeert te overleven door een gecontroleerde transitie naar een meer markteconomisch model, geïnspireerd op Vietnam's Đổi Mới (Renovatie) hervormingen sinds 1986. Die lijken erg op de hervormingen en openingen naar de buitenwereld van China sinds 1978. Vietnam en China behielden de eenpartijstaat onder de Communistische Partij, maar opende de economie voor privébezit, buitenlandse investeringen, export en marktwerking → resulterend in decennia van hoge groei terwijl het politieke systeem intact bleef. Beide landen investeren ook in uitgebreide AI-surveillance online en in de publieke ruimte die de totalitaire regimes stevig in het zadel moeten houden. |
Omdat een georganiseerde politieke oppositie ontbreekt en bondgenoten zoals Rusland en China het land nog deels ondersteunen, lijkt een plotselinge machtswisseling op korte termijn niet waarschijnlijk. De Cubanen bevinden zich daardoor in een pijnlijke spagaat: de status quo is onhoudbaar, maar een alternatief is nog niet in zicht.
-S.jpg)
.gif)
