Na 16 jaar brandt het heilig vuur weer bij filmer Negishi
-L.jpg)
In Yasuko keert de Japanse regisseur Kishi Taro Negishi na zestien jaar stilte terug naar de cinema met een film die tegelijk herinnering en hergeboorte is. Zijn carrière begon binnen de muren van Nikkatsu, waar hij in de jaren zeventig zijn vak leerde in het grensgebied van het sensuele en het poëtische — de zogeheten Roman porno-reeks. Die ogenschijnlijk beperkte ruimte werd voor Negishi een laboratorium voor vorm en emotie, waarin hij leerde hoe intimiteit een spiegel kon worden van existentiële verlatenheid.
In retrospectief spreekt hij met ontwapenende helderheid over die lange weg: over twijfel als noodzakelijke motor, over het verdwijnen van het klassieke studiosysteem, en over de verschuiving van film als collectieve droom naar film als persoonlijke bekentenis. Yasuko verenigt die spanningen in een intiem drieluik waarin liefde, jaloezie en verlies elkaar raken als schaduwpartituren van dezelfde melodie.
Geïnspireerd door de poëzie van Nakahara Chuya, beweegt de film zich tussen verwondering en melancholie — een subtiele ode aan de breekbaarheid van menselijke relaties. Negishi beschrijft zijn terugkeer als een herontdekking van het samen creëren: cinema niet als product, maar als dialoog, als poging om iets onvervangbaar menselijks te vangen in een tijdperk dat zich steeds meer laat leiden door technologische logica.
De essentie van die zoektocht is samengebracht in een korte film van zeven minuten — een geconcentreerde reflectie waarin beeld, ritme en herinnering samenvloeien tot de zuivere kern van zijn kunstenaarschap.
-S.jpg)
.gif)
