vrijdag 10 juli 2020

webZine over stad, cultuur
en wereld

Zwanenzang

22 juni 2010 (door Jim Postma)

Sta na te mijmeren bij het houten bruggetje over de Noordsingel. Het is woensdag 9 juni. Zo juist heb ik bij het stemlokaal in bejaardentehuis De Provenier aan de Provenierssingel wederom mijn verkiezingsstem uitgebracht. Na de gemeenteraadsverkiezingen, nu landelijk. Ook weer met grote tegenzin. ‘Of je in dit land nu door de kat of de hond wordt gebeten’, hoor je steeds meer om je heen.

En: ‘Als je niet gaat stemmen, gaat je verloren stem naar de grote partijen!’ In mijn geval, na toch weer te hebben gestemd, naar een kleine partij. Begrijpt u het nog? Ik al lang niet meer.

Radeloos, reddeloos, niet alleen Nederland, maar heel Europa is één groot financieel fiasco. Wouter Bos schenkt 30 miljard euro om bankengigant ABN/AMRO te ‘redden’ van de ondergang. Duikt daarna zelf onder, zonder enig uitzicht te hebben of dit geld van de belastingbetaler ooit nog terug komt.

Vervolgens moet politiek Nederland ten minste 30 miljard euro in de komende regeerperiode gaan bezuinigen, ten koste van diezelfde belastingbetaler. Begrijpt u het nog? Ik al lang niet meer.

Voor mij, aan de linkerkant, van het houten bruggetje aan de Noordsingel ligt een leeg zwanennest. Zeker twee maanden lang heb ik het drama gevolgd. De moederzwaan sierlijk, statig, haast majestueus op haar eieren. En vaderzwaan als een trouwe waakhond zwemmend rondom het ouderlijk nest. Ook hoogst noodzakelijk, want bij een andere singel werd laatst nog een zwaan doodgebeten door een hond. Zo was te lezen in de krant.
Om moederzwaan te beschermen tegen die stomme mensen die hun hond los laten bij zo’n broedend nest, is er een grote omheining van juten doek om heen geplaatst. Elke dag staan er tientallen, zo niet honderden voorbijgangers te kijken naar het grote geluk wat komen gaat. Dan, uiteindelijk, is het D-day. Oftewel zwanendag. Uit het nest is een klein, donzig grijs zwaantje gekropen. Met moeder dartelt het jonge kroost in het water. Spartelend, soms kopje onder, dan weer klimmend op moedersrug. Vertederd voor alle omstanders.

Plotseling, twee dagen later, is het jonge ding verdwenen. Een hele brug vol mensen in totale verbijstering achterlatend. ,,Het zwaantje is toch niet doodgebeten?’, vraagt een jonge moeder met kinderen haast wanhopig aan het perplexe kijkerspubliek.

Een dag daarna zijn zowel moeder- als vaderzwaan van het hele toneel verdwenen. Hun gezamenlijk nest eenzaam en verlaten achter gelaten. Kroostloos, troostloos. Pas een week later ontdek ik het ouderlijk paar, ver weg van hun kinderloos nest in dezelfde singel. Ik hoor nog net, heel zachtjes, hun trieste zwanenzang.

Tegen al mijn principes in, vloek ik hard op.

Voortaan stem ik, voor zo veel trouw en moed, alleen nog op de Zwanen Partij.
Zwaan-kleef-aan!

Deel dit bericht met je vrienden!

De toekomst is vandaag, de geschiedenis wordt morgen geschreven