vrijdag 18 september 2020

webZine over stad, cultuur
en wereld

Verkiezingsdebat Eerdmans - Karakus

26 februari 2014 (door Ronald Glasbergen)

Onderhoudende richtingenstrijd in Arminius

Het is niet de eerste keer dat Hamit Karakus en Joost Eerdmans, kopmannen van respectievelijk PvdA Rotterdam en Leefbaar Rotterdam, de degens kruisen.

Het zal ook niet de laatste keer zijn. Hier op dinsdag 25 februari in Arminius gaat het over immigratie en werk.

U trekt aan de verkeerde kant van het touw, zegt Eerdmans tegen Karakus als het over ‘Polenhotels’ gaat. We moeten de instroom beperken.
Karakus: ,,U wilt een muur van 240 kilometer lang rond Rotterdam bouwen.’’

Karakus versus Eerdmans. Onderhoudende richtingenstrijd onder grote belangstelling in Arminius Rotterdam. Foto’s: Ronald Glasbergen

De sfeer en toon zijn gezet in een levendig debat van twee debaters die verschillen van toon maar wel tegen elkaar zijn opgewassen. Natuurlijk loert dan het gevaar dat het meer over de retoriek dan over de inhoud gaat en dat de toon overheerst.

‘Inperken’
Eerdmans over ‘de muur’ ,,dat is een goed ingestudeerd toneelstukje.’’
Maar Karakus komt ondanks die repliek met een toegeving ,,We moeten inderdaad de instroom inperken.’’
De stijlen van de mannen zijn verschillend. Karakus, vastberaden, werkt indachtig de sociaal democratisch partij waar hij voor staat, aan een programma dat mensen, culturen en inkomens naar elkaar toe wil trekken. Dat vertaalt zich in zijn stijl, die is verzoenend.
De retoricus Eerdmans, even vastberaden, zoekt de verschillen en probeert vanuit de tegenstellingen te achterhalen wat er leeft onder dat deel van het electoraat dat het niet heeft op de oudere politieke partijen. Hij verdedigt de stelling dat er een quotum moet komen voor immigratie van Oost- en Midden Europeanen.

Eerdmans: ‘PvdA jaagt het midden en kleinbedrijf de stad uit’.

Eerdmans: ,,Ziet u de verdringing van banen aan de onderkant van de arbeidsmarkt niet?’’

Werk
De tweede helft van het debat gaat over werk. Op de achtergrond van de twee debaters is groot een leus van Karakus geprojecteerd: ‘De gemeente heeft de verantwoordelijkheid om werkgelegenheid (te helpen) creëren en armoede tegen te gaan’.
Eerdmans hamert erop dat de PvdA in vier jaar sinds 2010 maar weinig bereikt heeft. Steeds komen dezelfde getallen voorbij, 36.000 mensen in de bijstand 10.000 die aan werk geholpen zijn. Karakus legt uit dat de PvdA besloten heeft om de lasten naar de sterken te verleggen ,,Ik laat liever Shell voor de lasten betalen en de slager op de hoek niet.’’ Eerdmans fulmineert tegen de verhoogde gemeentelijke lasten. Die zijn in de periode vanaf 2010 met 20% omhoog gegaan. Er is 14,5% procent werkeloosheid. ,,Karakus jaagt het Midden en Kleinbedrijf de stad uit.’’ Hij noemt de honderden winkels die moesten sluiten. Karakus repliceert dat hij er voor kiest om ,,die alleenstaande vrouw met haar paar tientjes over te slaan met de lastenverzwaring.’’ En het gaat over de haven als bron van inkomsten.

Richtingenstrijd
Dan komt het eigenlijke hoofdthema weer terug. De richtingenstrijd. De onvrede met het politieke establishment versus het verhaal van sociale saamhorigheid. Maar het pure bestaan van een partij als Leefbaar laat zien hoe ver we van die saamhorigheid af zijn in deze stad. In 2010 was het verschil in de uitslag van Gemeenteraadsverkiezingen een paar honderd stemmen. Feitelijk waren Leefbaar en PvdA even groot.

Karakus: ‘Leefbaar Rotterdam heeft na 2006 een verdeelde stad achtergelaten’.

Eerdmans vertelt wat Leefbaar in de vier jaar tussen 2002 en 2006 bereikt heeft. Karakus repliceert met onversneden en harde retoriek dat Leefbaar ,,een verdeelde stad heeft achtergelaten.’’
Karakus: ,,Het is een internationale stad en daar hoort migratie bij.’’
Eerdmans citeert onder hoongelach en bijval Fortuyn: ,,Een goede huisvrouw doet eerst de kraan dicht als ze gaat dweilen. U laat de kraan open staan.’’

Fel
Het debat is fel maar niet onaangenaam. Anders dan vier jaar geleden heb je het idee dat hier twee mannen staan die best wel samen door dezelfde deur zouden kunnen gaan. Natuurlijk alleen als het nodig is, in de politiek geldt de wet van de kleinst mogelijke meerderheid.
Ex studenten-actievoerder Fortuyn die in 1992 in het boek ‘Aan het volk van Nederland’ zichzelf op één lijn stelde met de achttiende-eeuwse ‘patriot’ Joan Derk, groeide uit tot mediafenomeen en volksheld.
Duidelijk is dat zonder zijn acte de présence in de media, de vele burgers die sceptisch en wantrouwend tegenover de politiek stonden, niet waren bereikt. Het vervolg is bekend. Het vervolg van deze gemeenteraadsverkiezing in Rotterdam nog niet.

 

 

Deel dit bericht met je vrienden!