dinsdag 7 juli 2020

webZine over stad, cultuur
en wereld

Vak Beweging, de nieuwe bondgenoten

26 juni 2012 (door Geert-Jan Laan)

Hieronder een samenvatting van het gedicht dat mijn goede vriend Jean Pierre Rawie schreef in opdracht van de toenmalige Industriebond FNV begin 1999 toen deze vakbond fuseerde met enkele andere vakbonden, waaronder de Vervoersbond FNV, en de naam had gekozen FNV-Bondgenoten.

,,Wij hebben langs gescheiden wegen

steeds onze eigen weg gezocht;

thans, aan het einde van de tocht,

komen wij elkander tegen.

(sic)

En nu de meeste zekerheden

geleidelijk zijn zoekgeraakt,

deelt zich onopgesmukt en naakt

de laatste waarheid aan ons mede:

het is slechts dit gedeeld verleden

wat ons tot bondgenoten maakt.

 

De tekst van Rawie is nog steeds geheel van toepassing op de nieuwe vakcentrale VakBeweging, die nu wat aarzelend met een miljoen leden een soort nieuwe vakbeweging in het huidige tijdsgewricht wil neerzetten.

,,Het is slechts dit gedeeld verleden

wat ons tot bondgenoten maakt.”

Want een vakbeweging die zijn verleden vergeet heeft geen toekomst. De oorspronkelijke naam was dan ook Nederlands Verbond van Vakverenigingen. Kort gezegd NVV. Het sociaal- democratische alternatief op de eerst anarchistische en later communistische vakbondjes die afspraken niet nakwamen en te pas en te onpas nieuwe stakingen organiseerden.

 

Afspraak is afspraak

Bij het NVV was het anders. Afspraak is afspraak. Wanneer een nieuwe CAO was overeengekomen dan werd daar tussentijds niet aan gemorreld. Maar wanneer een werkgever dat wel deed dan was de straf groot. Zo heeft mijn grootvader in de jaren dertig in Dordrecht negen maanden gestaakt tegen de werkgevers in de binnenvaart omdat zij de lonen eenzijdig met tientallen procenten wilden verlagen.

Maar ook in die vooroorlogse jaren zagen de betere werkgevers snel dat een overeenkomst met een NVV-bond ook in hun belang was. Na de Tweede Wereldoorlog speelde het NVV een hoofdrol bij het uitschakelen van de communistische Eenheids Vakcentrale.

Genoeg daarover. Heeft zo’n vakcentrale nog een toekomst? Ik ben overtuigd van wel.

 

Superkapitalisme

In deze ongekende superkapitalistische tijd hebben we een organisatie nodig die voor de belangen van de gewone werknemer op de bres staat. Denk maar aan de staking van de schoonmakers bij de NS. Dat was bij de beesten af. Ik zie ook dat de belangen van Poolse arbeiders, bijvoorbeeld bij de nieuwbouw van de Eems Centrale, in het Noorden door Nederlandse vakbondsbestuurders aan de orde zijn gesteld en vaak met succes.

Stel je voor dat in China een goed georganiseerde vakbeweging de lonen en de arbeidsomstandigheden kon meebepalen. Misschien was dat niet het einde van China, maar een echt begin.

 

 

 

 

 

 

Deel dit bericht met je vrienden!

De toekomst is vandaag, de geschiedenis wordt morgen geschreven