zondag 28 februari 2021

webZine over stad, cultuur
en wereld

Plundering en schikking pensioenen

14 juni 2015 (Hans Roodenburg)

Juristen (gespecialiseerde advocaten en notarissen) zijn de grootste winnaars geweest in vijftien jaar lang intensieve juridische procedures voeren over de havenpensioenen in Rotterdam, Amsterdam en Vlissingen. Wat ze in die tijd hebben gedeclareerd is onbekend, maar het moeten miljoenen zijn geweest. Een gespecialiseerde advocaat kost al gauw 500 euro per uur.

 


De hoofdrolspelers in dit drama dat uiteindelijk in een laatste definitieve schikking is geëindigd in april dit jaar: Pensioenfonds voor de Vervoer- en Havenbedrijven (PVH), vakbonden en werkgevers, Optas (verzekeringsmaatschappij en stichting), de Stichting Belangenbehartiging van pensioengerechtigden (SBPVH), uiteindelijk de grote verzekeraar Aegon (vanaf maart 2007) en de uit alle transacties voortgekomen steunstichting voor kunst, cultuur en wetenschap Ammodo.

Belangen
Vooral de laatste heeft weliswaar een juridisch waterdicht getimmerde rol gespeeld, maar heeft haar best mooie doelstelling boven de belangen van havenwerkers gesteld. Uiteindelijk heeft Ammodo omstreeks een miljard euro aan haar avonturen overgehouden. Dat zonder enige vorm van inspraak en ten koste van de uiteindelijke pensioenen van de havenwerkers.
In het boek staat dat de wonden weliswaar nog niet zijn geheeld, maar dat is afgesproken geen zout er meer in te strooien. Aan dat soort afspraken is deze journalistiek onafhankelijke site natuurlijk helemaal niet gebonden.

 

 

Bij de presentatie van het boek ‘Pensioenmiljoenen’, de strijd om het pensioengeld van de havens, zegt medeauteur Frank de Kruif het treffend. ,,Ammodo besteedt zijn geld niet alleen aan mooie tentoonstellingen, maar ook aan advocaten om haar naam zuiver te houden. Het liefst had zij de naam helemaal niet in het boek terug willen zien. Dat is niet gelukt.’’

Geschrapt
Wel hebben de auteurs, naast De Kruif is dat Sjaak van der Velden, in overleg met hun opdrachtgever SBPVH een aantal passages geschrapt.
Niet in het boek staat wat de betekenis is van het Italiaanse woord Ammodo. De Kruif: ,,Respectabel, deugdelijk, fatsoenlijk of achtenswaardig.’’ Een ieder mag volgens hem zelf de conclusie trekken of dit klopt voor deze cultuurstichting. Niemand beseft dat het uiteindelijk het pensioengeld van de havenwerkers en van de werkgevers is geweest die de in deze tijd beroemde tentoonstelling ‘Late Rembrandt’ in het Rijksmuseum in Amsterdam mede mogelijk heeft gemaakt. Een van de financiers is namelijk Ammodo.
Wie het boek leest en begrijpt – want het is nogal zware kost voor de niet-kenners – is onthutst over de conflicten tussen de havenwerkgevers en vakbondsvertegenwoordigers onderling, mét Optas, later met Aegon en op de achtergrond met de elitaire stichting Ammodo.
Het zou ons niet verbazen als de kwestie grote politieke gevolgen heeft gehad voor Nederland als verzorgingsstaat waarin in de jaren ’90 nog pensioengelden konden worden gebruikt voor aanvullingsregelingen op werkloosheid (WW). Terecht is door de overheid daaraan een eind gemaakt.

‘Containerisatie’
Het pensioenpotje met grote overschotten (bedoeld voor de oude dag) is gebruikt om oudere overbodige havenarbeiders als gevolg van de sterk oprukkende ‘containerisatie’ (de overslag van het oude stukgoed verdween snel) sociaal naar hun pensioenleeftijd te overbruggen. Ze hoefden vanaf hun 60ste niks meer te doen. Kosten om 10 procent aanvulling op de WW te geven tot de pensioenleeftijd: 1 miljard gulden (de munteenheid destijds). Terwijl thans nog niet gepensioneerde werknemers als ze geen andere baan meer vinden in de bijstand of in een soortgelijke uitkering terecht komen.
Het had met het tijdsbeeld te maken. Vakbonden waren onder druk van hun achterban niet bereid om af te wijken van hun inventieve beleid van ‘geen man gedwongen de havenpoort uit’. Daardoor kon het gebeuren dat havenwerkgevers, die ook geen geld meer hadden op straffe van faillissement, én vakbondsbestuurders verlekkerd keken naar de pensioenreserves. Het is wel eens omschreven als ‘plunderingen’.

Hoofdrolspeler
Een hoofdrolspeler, de ex-havendirecteur en aimabele Ludo Jansen, zegt daarover in het boek: ,,We hebben ruim drieduizend mensen die overtallig waren niet in de bijstand geschoven, maar met een redelijk inkomen naar huis laten gaan. En je kunt zeggen dat ze dat zelf hebben betaald, want de ouderen hebben het langst gewerkt en dus het meest ingelegd in de jaren ervoor. De jongeren zeiden: ‘onze potten worden leeggeroofd’. Maar feitelijk is het zo dat degenen die hebben geprofiteerd, degenen zijn die de overschotten hebben gegenereerd. Dat is eigenlijk een heel mooi model. Ik ben nog steeds trots op wat we toen we gedaan hebben.’’

 

 

 

 

CDA-politicus Pieter Omtzigt (m.) krijgt het eerste exemplaar van ‘Pensioenmiljoenen’ uitgereikt. Hij hekelde de pogingen om de vrije meningsuiting aan banden te leggen. ‘Russische toestanden,’ zo noemde hij het. Rechts staat Frank de Kruif en links Sjaak van der Velden.Blijft toch iets hangen dat havenbaronnen en vakbondsvertegenwoordigers een pensioenpot hebben gebruikt voor andere doeleinden dan verzorging voor de oude dag (thans is de AOW-leeftijd 65 jaar en drie maanden). In die tijd sociaal wel verantwoord, maar tegenwoordig zou het een doodzonde zijn.

Conflicten
In het boek wordt haarfijn uit de doeken gedaan over de onderlinge conflicten in de vakbonden (in Rotterdam vooral FNV Bondgenoten). Aan de architect van vakbondskant Joop Verroen wijden de auteurs zelfs een apart hoofdstuk onder de kop ‘de omstreden rol’.
Verroen vormde samen met werkgeversonderhandelaar Ludo Jansen een eenheid tégen de aan alle kanten behoudende Optas. Verroen is op 51-jarige leeftijd in de Dominicaanse Republiek op 16 juni 1999 overleden na een nogal heftig leven. ,,Op handen gedragen, verguisd en beschuldigd, gestorven en begraven,’’ schrijven de auteurs.
De mooiste typering komt van Hans Vervat (nog steeds havenondernemer): ,,Joop hield wel van een beetje imponeren, dat hoort misschien bij charismatische types’.
Aan alle grote kwesties – zoals het ‘beklemd vermogen’, het individuelere beschikbare premiesysteem en het feit dat circa 30.000 pensioenen uiteindelijk dankzij de maatschappelijke druk van SBPVH (alle juridische procedures waren verloren) extra zijn verhoogd met 13,16 procent - wordt in het document uitgebreid aandacht besteed.

Aandacht
Naast de algemene radio- en televisiezender RTV Rijnmond hebben met name vakbladen (zoals Nieuwsblad Transport) aandacht besteed aan de presentatie van het boek, waarin het accent kwam te liggen op nogal heftige uitspraken van het CDA-Tweede Kamerlid en pensioenexpert Pieter Omtzigt die het eerste exemplaar kreeg uitgereikt.
Omtzigt hekelde de pogingen om de vrije meningsuiting aan banden te leggen. ‘Russische toestanden,’ zo noemde hij het. Hij laat het er niet bij zitten en zou publicaties doen op zijn eigen site.
Wij als onafhankelijke journalisten zijn in onze lange carrière al meer strapatsen van autoriteiten, ondernemers en individuen gewend.

Het boek ‘Pensioenmiljoenen’ is een uitgave van W BOOKS en kost 22.50 euro.

 

 

 

 

 

Deel dit bericht met je vrienden!