zondag 28 februari 2021

webZine over stad, cultuur
en wereld

Piet de Visser, foto: Spaarnestad

€Paspoorten-Piet’ van ons heengegaan

27 december 2012 (Geert-Jan Laan)

Er wordt op politiek links, en zeker op uiterst links, over het algemeen niet veel gelachen. De wereld is in die visie maar een corrupte bende waarin milieuvervuilende multinationals economie en politiek in de houdgreep hebben. Dat is inderdaad soms zo. Maar soms ook niet.


Gelukkig zijn er uitzonderingen. Zo’n uitzondering was de dezer dagen op 81-jarige leeftijd overleden Piet de Visser. Hij was van 1981 tot 1991 op de linkervleugel van de PvdA Kamerlid van die partij.

Een gedreven Rotterdammer die niet alleen sociaal onrecht slecht kon verkroppen, maar ook genadeloos streed tegen bestuurlijk falen. Hij verwierf zich de geuzennaam ‘Paspoorten-Piet’ toen hij aantoonde dat door bestuurlijk en ambtelijk falen het nieuwe paspoort van het Koninkrijk der Nederlanden niet meer dan een vodje was dat door een beetje graficus in de eerste-, tweede- en derde wereld moeiteloos kon worden nagemaakt.

Een samenwerkingsverband met o.a. een drukkerij in Schiedam had met veel bravoure, maar ook veel ‘entertainment’ deze order van het ministerie van Binnenlandse Zaken binnengesleept. En dan duurt het nog wel even voordat de ‘hooggezetenen’ willen toegeven dat zij met de aankoop van dit product met boter en suiker zijn ingepakt.
Voor de journalistiek kan wel eens helpen wanneer de actievoerder niet verbeten en humorloos van zijn gelijk overtuigd lijkt. Dat was bijvoorbeeld in de Rotterdamse journalistenkroeg De Schouw zeker het geval met Paspoorten-Piet.

 

Het was prettig toeven met hem, maar hij bleef wel hameren op de zaak. Daarbij zong hij graag. Wat later op de avond wilde hij wel eens luidkeels een ‘evergreen’ meezingen. Uiteindelijk won hij zijn strijd.
In de overlijdensadvertentie zag ik ook op schrift de bevestiging van de leuke levenshouding van deze bijzonder warme en linkse man. Ik citeer: ,,Zingend en dansend met zijn lieve Dibbes is op de klanken van de Tennessee Waltz vol overgave van ons heengegaan…”

Er mag op Links best nog wat meer worden gezongen. En dan zeker niet alleen de ‘Internationale’.
 

 

Deel dit bericht met je vrienden!