dinsdag 2 juni 2020

webZine over stad, cultuur
en wereld

Duncan Laurence

Natuurlijk moet Rotterdam het Eurovisie Songfestival 2020 organiseren; bidbook moet perfect zijn

20 mei 2019 (door Kees Versteeg)

Na de fantastische winst van Duncan Laurence in het Eurovisie Songfestival afgelopen zaterdagnacht, rees al snel de vraag in welke stad in Nederland het Songfestival in 2020 moet plaatsvinden. Het winnende land organiseert dit feest immers het jaar daarop. Amsterdam, Zwolle, Arnhem en Maastricht wierpen zich al snel op als kandidaten. De VVD-afdeling Rotterdam en Ahoy pleitten direct voor Rotterdam. De geschatte kosten bedragen zo’n 30 miljoen euro. Gezien de uitstraling van het Songfestival moeten die kosten niet echt een probleem zijn.

Om tal van redenen ligt het voor de hand om het festival in Rotterdam te organiseren. Met alle respect voor Zwolle, Arnhem en Maastricht. Een groot festival als dit moet in een grote stad georganiseerd worden. In de praktijk gaat het tussen Amsterdam en Rotterdam.Den Haag is al twee keer aan de beurt geweest. Ook Amsterdam en Hilversum hebben het festival al een keer georganiseerd. Maar Amsterdam staat te trappelen om dat nog een keer te doen.

De meerwaarde op allerlei terreinen is veel groter als Rotterdam in plaats van Amsterdam het festival organiseert. In de eerste plaats heeft het geen enkel nut om voor internationaal publiek Amsterdam als toeristische bestemming op de kaart te willen zetten. Amsterdam is natuurlijk allang bekend als zodanig. En daar klaagt men juist over te veel toeristen. In Rotterdam kan toerisme nog flink groeien voordat het een probleem zou worden. Bovendien past het organiseren van het songfestival prima in de stijgende bekendheid van Rotterdam als toeristisch verblijfsoord. De stad wordt in veel buitenlandse bladen aangeprezen als interessante bestemming.

Verder vindt het festival prima aansluiting bij het Nationaal Programma Rotterdam Zuid. Het blaast de nieuwe culturele dimensie van dat plan leven in. Er is ruimte voor veel spin-off. Op het terrein van muziek, horeca en al eerder genoemd toerisme, en gay-life. Rotterdam Zuid kan een stimulans op deze gebieden heel goed gebruiken. Amsterdam Zuid heeft die niet nodig.

Bidbook
Belangrijk is het bidbook dat Rotterdam dient te presenteren aan de NPO. Naast financieel en organisatorisch kloppend, moet de geest ervan de wil tot verbroedering uitstralen tussen (heel) verschillende culturen. Rotterdam kan de eerste Europese stad zijn waar een bijzonder gebruik wordt gemaakt van de vreedzame uitstraling van het festival om internationale verhoudingen te verbeteren en migratiespanningen te verminderen. Gedeeld cultureel amusement is daarvoor zeer geschikt.

Zo kunnen politici en omroepbazen Turkije verzoeken om weer deel te nemen aan het Songfestival. De Turkse omroep – aangestuurd door islamitische Turkse politici – is afgehaakt omdat men vond dat er te veel bizarre acts deelnamen. Zoals ConchitaWurst, de Oostenrijkse winnares in 2014, een vrouw met een baard. De Turkse omroepbazen zien dat als morele verloedering. Men wil, naar eigen zeggen, Turkse kinderen niet blootstellen aan dit verval van normen en waarden. Een beetje on-Turks is dat wel. Een van de grootste sterren uit de Turkse showbizzgeschiedenis is immers Bülent Ersoy, een zangeres die in 1981 al een geslachtsverandering van man tot vrouw onderging. Het Turkse publiek is van oudsher dus best wel wat gewend.

Met een Turkse deelname zou de belangstelling voor dit festival in Rotterdam Zuid, waar veel Nederturken wonen, uiteraard nog groter zijn. Maar er is meer. Om deel te nemen aan het Songfestival moet een land lid zijn van de EBU (European Broadcasting Union). In tegenstelling tot wat de naam suggereert, zijn niet alleen Europese landen lid van de EBU. Er zijn twee vereisten voor lidmaatschap: een land moet lid zijn van de Raad van Europa óf geografisch gezien liggen in het gebied ten noorden van 30e breedtegraad en ten westen van de 40e lengtegraad (en ten oosten van de Atlantische Oceaan). Dit laatste maakt dat ook landen als Marokko, Algerije, Tunesië en Egypte lid zijn van de EBU. Het staat ze vrij om aan het Songfestival deel te nemen. De deelname van Australië is gebaseerd op een speciale uitnodiging aan dat land in het kader van het zestigjarig bestaan van de EBU, namelijk: de enorme populariteit van het festival in Australië.

Samira Bensaïd namens Marokko tijdens het Songfestival van 1980 in Den Haag © youtube.com

Weinig mensen herinneren zich dat ook Marokko ooit deelnam aan het Eurovisie Songfestival. Dat was in 1980 in Den Haag. Samira Bensaïd wist met het lied "Bitakat hob" slechts zeven punten te behalen. Het was de enige keer dat Marokko deelnam. Eerder had Tunesië al interesse getoond in deelname, maar het land zag ervan af toen bleek dat Israël ook meedeed. Deelname staat dus open voor landen die lid zijn van de EBU. Het is wenselijk dat er wat culturele toenadering geschiedt met de Maghreb-landen zoals Marokko, Algerije en Tunesië. De kunst is om ook deze drie landen tot deelname te verleiden. Wellicht ook Egypte en Libanon. Uiteindelijk zou het Songfestival in de toekomst een festival moeten worden waar alle Europese landen en die rond de Middellandse Zee aan deelnemen. Het Songfestival van 2020 kan alvast ingezet worden om culturele verschillen een beetje glad te strijken. En wat de muziek betreft: er komt prima muziek uit deze landen. Denk bijvoorbeeld aan de raï-muziek uit Algerije.

Overigens lijkt het me ook leuk om Vaticaan (ook EBU-lid) te verleiden tot deelname. Er is een voorgeschiedenis. In 1964 had de zingende Belgische non ‘SoeurSourire’ buiten het festival om al een wereldhit met ‘Dominique’. Een tragische noot mag ik echter niet onvermeld laten: in 1985 pleegde ze zelfmoord vanwege torenhoge belastingschulden ten gevolge van dit verkoopsucces. Zelf had ze nooit een cent ontvangen.

Op kleine schaal, in Rotterdam zelf, kun je in de aanloop naar het festival op scholen en pleinen alvast festiviteiten organiseren voor kinderen en wijkbewoners. Maak het songfestival net zo populair als rap, een muziekstroom die nu oververtegenwoordigd is in Rotterdam en die ook te veel een Amerikaanse toonzetting heeft. We zijn hier in Europa. Dat moet zich gaan emanciperen ten aanzien van Amerikaanse invloeden en meer een (nieuwe) eigen culturele koers gaan varen. Het organiseren van het Eurovisie Songfestival in Rotterdam zou daarvoor een mooie start zijn.

 

 

 

Deel dit bericht met je vrienden!

De toekomst is vandaag, de geschiedenis wordt morgen geschreven

Vandaag&Morgen is een uitgave van Stichting Third Road. Steun onze verslaggeving op NL55 INGB 0009 2593 29 t.n.v. Stichting Third Road