zondag 12 juli 2020

webZine over stad, cultuur
en wereld

Maike Lond, ontspannen en geestig

22 september 2014 (door Ronald Glasbergen)

Maike Lond – ‘Ten Journeys to a Place Where Nothing Happens’ gezien op zaterdag 20 september in de Krijn Boonstudio van de Rotterdamse Schouwburg in het kader van festival ‘De Keuze’ -18 t/m 28 september.

Ten Journeys to a Place Where Nothing Happens is een volslagen autobiografisch stuk. Kunstenaar Maike Lond uit Estland vertelt en verbeeld erin hoe ze de afgelopen jaren, met haar eigen leven als inzet, onderzocht heeft hoe privaatfinanciering van de kunst voor haar zou kunnen werken. Wie er vanwege het onderwerp sceptisch heen ging, werd aangenaam verrast, het verhaal was goed – werd goed vertelt - de dramaturgische opbouw is simpel en effectief en Lond presenteert ontspannen en geestig.


Zegt Schouwburg directeur Ellen Walraven: ,,Het heeft vaak geen zin om voor een enkele voorstelling naar Boedapest (of Rotterdam ) te gaan, je moet het hele festival zien, alle voorstellingen.’’ En zo is het, in het klein althans: op dezelfde dag kan je mindere en betere voorstellingen zien.

Erkenning
Tien reizen, tien hoofdstukken. Lond geniet enige erkenning als kunstenaar maar dat is, net als bij veel kunstenaars, niet terug te zien op haar bankrekening. Ze komt erachter dat haar situatie zich aardig goed laat beschrijven door wat Gerhard Lenski in de jaren vijftig , ‘status inconsistentie’ noemde: een leraar kan veel aanzien genieten maar weinig verdienen.

Maike Lond, Ten Journeys to a Place Where Nothing Happens. Wie er vanwege het onderwerp sceptisch heen ging, werd aangenaam verrast. Foto’s: ‘De Keuze’

Dat gaat dus heel goed op voor veel kunstenaars ontdekte Lond, gewaardeerd, na hun dood op voetstukken gehesen, maar vaak levend in armoede. Wat ook past status inconsistent levende mensen is rebellie.
Lond krijgt bij het begin van haar metaforische reis een beetje subsidie van het Estlandse Ministerie van Cultuur. Ze huurt daarvoor een assistente in, Kaja Kann, net als zijzelf kunstenaar. En gaat op zoek naar waar-kunst-goed-voor-is en conform de richtlijnen van het ministerie hoe je in contact met de Bill Gates’en van de wereld komt om hen tot mecenas te maken. Andere kunstenaars verwijten haar dat ze de hond en de hoer van het kapitaal wil worden.

Praatprogramma
Ze wordt uitgenodigd bij een tv-praatprogramma over private financiering van kunst. Ze wordt eruit geknipt. Ze besluit haar gelijk te halen in een artikel dat gepubliceerd wordt in een veelgelezen medium in Estland. Zij krijgt daarop een berg lezersreacties, haast allemaal zeggen ze: ,,Geen belastinggeld naar kunst en cultuur.’'
Droog en laconiek houdt ze de aandacht vast. Ze gaat haar geld verdienen in een drukbezochte bar, ze serveert het publiek bier en gintonic en legt intussen de fijne kneepjes van make up en houding achter de bar uit. Het belangrijkste bij dat laatste, de fundamentele tip voor bardames en animeermeisjes : Be Happy!

‘Respect Art’
Een Bulgaarse kunstenaar maakt indruk op haar. Hij zit achter een tafel voor het publiek met in de ene hand een spiegel, in de andere een scheermes ter hoogte van zijn wenkbrauw. In verschillende toonaarden zegt hij ‘Respect Art’ terwijl hij zich diep in het voorhoofd snijdt zodat stralen bloed langs zijn ogen en neus over zijn gezicht lopen.
Ze komt in aanraking met verschillende rijken, maakt afspraken bij de koffie. In de begin‘hoofdstukken’ van de voorstelling legt ze precies uit waarom dat niet werkte. Het is die precisie en scherpte van waarneming die het verhaal en daarmee haar kunstenaarschap dragen. Ze vertelt hoe ze straatartiest werd en er goed mee verdiende, maar voor haar is het een leven in het luchtledige, zonder kader. Van kunstenaar wordt ze theatermaakster, het één verschilt niet noodzakelijk van het ander.

De voorstelling eindigt - terecht voor een levende autobiografie - met ‘wordt vervolgd’.


Deel dit bericht met je vrienden!

De toekomst is vandaag, de geschiedenis wordt morgen geschreven