zondag 19 september 2021

weekZine over stad, cultuur
en wereld

‘Louis proficiat, maar eeuwig zonde!’

11 juli 2014 (Jim Postma)

Het Nederlands elftal van heden, met Louis van Gaal voorop, verdient alle respect en lof. Toch is er in de totale ‘geniale regie’ iets dodelijk fout gegaan. Achteraf kan je ook zeggen ‘het is alsof je een koe in zijn reet kijkt’. Door het hele land, zeker door alle Oranje-teamleden, hoorde je niets anders dan: ‘Als Nederland nú geen wereldkampioen wordt, dan worden ze het nooit.’

Bij de toeschouwers en in heel Nederland heerste de overtuiging: ‘Nú of nooit!’

Helaas. Wat ging er dan fout met de meest aanvallende en sterkste voorhoede van Oranje op een WK ooit?
Het begon dus met ‘het wonder van Lourdes’. Dus met Nigel de Jong. Toen ik hoorde dat hij weer in de basis zou staan tegen Argentinië, gingen bij mij in ieder geval alle haren overeind staan. Hij moest en zou de man zijn en worden die de legendarische Lionel Messi voor eens en altijd zou uitschakelen. Dat is hem, De Jong dus, gedeeltelijk met verve gelukt. Inclusief alle andere fanatieke Oranjespelers. Messi dus wederom geen WK-feestvarken, hoe graag hij het ook had gewild.
Nu komt hier de intuïtie van een van de vele miljoenen bondscoaches vanaf de zijlijn. Onder het motto: ‘De beste stuurlui staan aan wal’. Niettemin kon je dus op je klompen aanvoelen ‘dat het wonder van Lourdes, nooit een wonder van Lourdes kon worden!’
Dat hij dus vroeger of later in de cruciale wedstrijd gewisseld moest worden. Nigel de Jong was dus uiteindelijk de zwakste schakel, hoe goed hij zijn best ook deed.

Troef voor finale
Louis van Gaal, in al zijn optimisme, had daarin veel beter moeten weten. Hij had dus, ondanks alle voordelen en zeker de nadelen, De Jong nooit moeten opstellen. Hem hooguit bewaren als troef voor de finale.
Daarin is onze geniale Louis dus uiteindelijk tekort geschoten c.q., na alle grandioze wissels, de fout ingeschoten. Het is hem meer dan vergeven, na alle euforie over ons elftal. En zeker de zeventien miljoen Oranjesupporters die net als het hele team al overtuigd waren van een grandioze finale tegen Duitsland. In heel Nederland heerste de overtuiging: ‘Nú of nooit!’
Wij zullen het nooit meer weten. Toen ook nog Van Persie eruit ging voor Huntelaar - op dat moment volkomen terecht - was de teerling reeds geworpen. Van Gaal heeft wederom gegokt en tot groot verdriet van ons allen verloren. Minstens tot zeker zo grote spijt van hemzelf. De enige fout die hem kan worden aangerekend in dit overigens geweldige toernooi.

Van Gaal heeft wederom gegokt en tot groot verdriet van ons allen verloren.

Spijtig
De wellicht wederom gouden wissel met onze penaltykiller Krul ten opzichte van Jasper Cillessen was toen al, heel spijtig, onmogelijk. Dat hij heeft toegestemd om absolute sterspeler, maar verdediger Ron Vlaar, de eerste penalty te laten nemen was wederom onbegrijpelijk. Immers: ‘Never change a winning team!’
Never change a winning team!
De eerste vijf penaltynemers met zo’n grote zelfverzekerdheid als tegen Costa Rica had zijn eerste scenario moeten zijn. Met natuurlijk en vanzelfsprekend onze ‘wereldwonderkeeper’ Tim Krul in de goal. Waarschijnlijk ook, tot aan dat cruciale moment, tot grote opluchting van onze magnifieke keeper Jasper Cillessen. Die na afloop volkomen ten onrechte, het boetekleed aantrok. Hier ook zeker alle hulde voor Cillessen.

Geniaal
Louis van Gaal blijft zeker ‘geniaal’. Jammer blijft voor ons allen en zeker voor hemzelf en ons hele Oranjelegioen is dat hij de laatste ‘goudenpikwissel’ kennelijk in alle euforie niet heeft zien aankomen.
Niettemin proficiat Louis met je ‘gouden team’, maar wel eeuwig doodzonde.
Zelfs ‘genialiteit’ is onderhevig aan een zeer beperkte houdbaarheidsdatum.
Dat geldt niet alleen voor ‘Oranje United’, maar straks ook weer voor Manchester United.

Laat ons alsjeblieft blijven juichen, Louis!
 

Lees meer over:

Sport voetbal
Deel dit bericht met je vrienden!