woensdag 8 juli 2020

webZine over stad, cultuur
en wereld

HES van beurs na handig waarderen

21 september 2014 (door Hans Roodenburg)

En weer verdwijnt een ‘havenfonds’ (HES Beheer) van de Amsterdamse effectenbeurs. Dat wil overigens niet zeggen dat de Rotterdamse haven steeds meer in handen komt van buitenlandse ondernemers en beleggingsmaatschappijen. Alleen voor de ‘grote jongens’ is dat geval.

Daarnaast zijn er echter honderden bedrijven (vaak bv’s) die nog een Rotterdamse en Nederlandse oorsprong of aandeelhouders hebben.


Dus de boodschap die vele media verkondigen dat de haven niet meer ‘Nederlands, laat staan Rotterdams’ is, klopt deels niet. Bovendien is van de in totaal ruim 90.000 arbeidsplaatsen in het havengebied bijna 100 procent Nederlands én Rotterdams. Ook alle beslissingen over (blijvende) vestigingen en vergunningen zijn een Rotterdamse aangelegenheid. Internationalisering is trouwens vaak een goede zaak.

Veldslag
Niettemin heeft er in wat betreft de op de effectenbeurs genoteerde puur Rotterdamse ondernemingen een veldslag (lees: meerwaarde aan de aandelen) plaatsgevonden. De laatste die van de beurs wordt gehaald is HES Beheer; in Rotterdam beter bekend als de moedermaatschappij van EMO (Europees Massagoed Overslagbedrijf), EBS (European Bulk Services), Rotterdam Tank Terminal en Frans Swarttouw. Niet voor niks noemt zij zich ‘holding in bulk’.

De laatste die van de beurs wordt gehaald is HES Beheer; in Rotterdam beter bekend als de moedermaatschappij van o.a. EMO (Europees Massagoed Overslagbedrijf) en EBS (European Bulk Services).

Het Amerikaanse investeringsfonds Hestya Energy neemt via financiële constructies (de nieuwe mode) HES over voor in totaal naar schatting ruim 400 miljoen euro. Van de aandeelhouders is 96,44 procent ingegaan op het bod op het havenfonds. Opvallend is dat een oude bekende in Rotterdam, Marcel van Poecke, als een van de aandeelhouders hierin een politiek van vestzak-broekzak heeft gevolgd. Van Poecke wordt ook beschouwd als het financiële brein achter de overname.
Hij is bekend van financiële waardevermeerderingen, zoals hij ooit rijk is geworden door met medeaandeelhouder Willem Willemstein Petroplus in Rotterdam op te richten. Ook die onderneming (handel en opslag in oliën) is via de Amerikaanse Carlyle Group overgenomen, deels verkocht en de restanten zijn in Zwitserland ondergebracht.

'Kerstbomen'
Van Poecke had een belang van 25 procent in Carlyle dat hij nu verkoopt. Indirect trekt hij ook weer aan de touwtjes bij Hestya dat op zijn beurt weer voor het grootste deel in handen is van een investeringsfonds. Kerstbomen van financiële belangen, noemden we dat vroeger.
Met recht kan worden gesproken dat Van Poecke een handige – inmiddels schatrijke - financiële belegger is die met geld geld weet te maken. Medevennoot Willemstein van Petroplus was meer de man van de ‘activiteiten’ maar is uiteraard ook bezweken voor het grote geld. Een Rotterdamse grootheid bij HES Beheer - en bij het grote publiek niet bekend - is Jan Peter Peterson. Hij blijft aan als voorzitter van de raad van commissarissen. Een andere oude bekende als aandeelhouder van HES is de familieholding Onderdijk van een Rotterdamse oliehandelaar.
Bij HES Beheer dreigt een zelfde scenario als met Petroplus, waarbij in een later stadium bedrijven worden opgesplitst, doorverkocht of zelfs failliet worden verklaard als zij slecht draaien. De toekomst zal uitwijzen of de duizenden werknemers in Rotterdam weer een andere topbaas zullen krijgen.

Marcel van Poecke wordt beschouwd als het financiële brein achter de overname van HES.

Lubbers
Sinds beginjaren ’90 zijn vermaarde beursondernemingen uit Rotterdam verdwenen (vaak overgenomen of opgegaan in grotere gehelen) als Internatio-Müller, Nedlloyd, Pakhoed, Autoindustrie Rotterdam, Econosto, Furness, Van der Giessen de Noord (Krimpen aan den IJssel), HAL-aandelen, Hoek’s Machinefabriek (Schiedam), Hollandia-Kloos (Krimpen aan den IJssel, bekend van de familie Lubbers, Ruud was ex-premier), IHC Caland (Schiedam), Volker Stevin, Stad Rotterdam (verzekeringen) en de Vereenigde Glasfabrieken (Schiedam).
Het heeft er natuurlijk ook mee te maken dat tegenwoordige aandeelhouders in grote meerderheid uit zijn op koerswinsten van hun stukken en veel minder uit zijn op dividend. Met dat laatste zijn zij gemiddeld genomen altijd beter uit als het aandelenfonds goed draait dan met de lage spaarrente van nu.

Waardevermeerdering
Aandeelhouders zijn thans dan ook steeds meer gericht op de zogenoemde ‘shareholdersvalue’ die aangeeft dat het allerbelangrijkste de waardevermeerdering in de koers is. De tijd dat het risicodragend vermogen nog een familieaangelegenheid (voor later!) is, is al lang voorbij. We hebben zelf in de jaren ’80 en ’90 nog meegemaakt dat hele families kwamen opdraven op aandeelhoudersvergaderingen (ook in Rotterdam) met maar één doel, het in stand houden van het ‘Hollands Glorie’ bedrijf.
Met de verwatering van aandeelhouders, het onderbrengen van het aandelenbezit bij familieleden die helemaal niks meer hebben met het familiebedrijf en door de nieuwe financiële trends (zoals met Van Poecke) om zoveel mogelijk geld met geld te maken is de situatie op de effectenbeurs helemaal veranderd van beleggen naar de sfeer van ‘handel’ met aandelen.

Deel dit bericht met je vrienden!

De toekomst is vandaag, de geschiedenis wordt morgen geschreven