maandag 18 oktober 2021

webMagazine over stad, cultuur
en wereld

Jana Beranová

Even stilstaan bij een mooi gedicht

13 mei 2013 (de redactie)

14 mei 1940

Ze verbrandden steden als grofvuil.
Hun handen hingen schuil achter helse
machines. Rouwnagels zonder rouw.

Geen graven. Alleen raven als roet.
En rook voor de zon.

Pijn verdicht tot een stille schreeuw
blijft voorgoed in ons haken.
Ik ken die schreeuw. Wie zijn

verleden niet kent,
begrijpt de toekomst niet.

Glimlachend ademt de stad.
Bij het slaande hart waar ooit een gat was,
bij deze smekende armen, zweren we nu.

De woorden zijn gloeiende
gloeiende kooltjes in ons oog:
nooit meer haat

Jana Beranová
 

 

 

 

 

 

Deel dit bericht met je vrienden!