zondag 20 september 2020

webZine over stad, cultuur
en wereld

Een kleine krabbelaar

26 juni 2009 (door Geert-Jan Laan)

Toon mij uw declaratie en ik zal zeggen wie u bent. Jarenlang heb ik als leidinggevende in de journalistiek declaraties mogen beoordelen.

Daar waren soms opmerkelijke posten bij. Zo was er een verslaggever die voor de afstand Rotterdam – Amsterdam heen en weer 400 kilometer opvoerde. Ik heb hem de middeleeuwse kaart van Holland uit het archief laten halen: “Wat er ook veranderd is sinds die tijd maar zeker niet de afstand tussen Rotterdam en Amsterdam”, zo voegde ik hem toe. Zijn verweer was best origineel.”Ik moet zo vaak nog extra zoeken in Amsterdam.”

Een kunstredacteur diende bonnen in van een in de nabijheid van zijn woning gelegen restaurant. Daar zou nog wel iets voor te zeggen zijn. Bijvoorbeeld je gunde het de man met een gevulde maag naar de schouwburg te gaan teneinde een recensie te schrijven. Maar wat deden die kindermenu’s dan op de afrekeningen?


Ik vroeg hem of hij wellicht werkte aan de herinvoering van een kinderpagina. Als door een adder gebeten keek hij mij aan.”Hoe kom je daar in Godsnaam bij? “ Ik verwees naar de kindermenu’s op zijn declaraties. Hij ontstak in woede en noemde mij later achter mijn rug de slechtste baas die hij ooit in de journalistiek had meegemaakt.

Ooit kwam er een nieuwe directeur die tot zijn ontzetting nogal wat bier en wijn op de journalistieke declaraties tegenkwam. Hij vaardigde een compleet alcoholverbod uit. Na een maand sprong hij uit zijn vel toen hij de meest recente declaraties onder ogen kreeg: 6 melk en 4 cola, 5 karnemelk en 3 rode Spa en zo voort en zo voort..

Wat ik in al die jaren nog nooit ben tegengekomen is echter een vermiste zonnebril ter waarde van € 113. – Dan ben je inderdaad, beste Wouter, zoals premier Lubbers ooit zei gewoon “een kleine krabbelaar.”

Bos heeft nu ter verdediging gesteld dat het voor zijn ministerie goedkoper is om dit soort zaken te vergoeden dan hier voor een verzekering af te sluiten. Er moet wel aangifte worden gedaan. Bos is de bril in Brussel kwijtgeraakt. Er is aangifte gedaan. Ik zou graag een afschrift van die aangifte willen zien. Heeft de minister nadat hij in Brussel beslissingen heeft genomen ter waarde van vele miljarden Euro’s zelf aangifte gedaan? Heeft zijn secretaresse of zijn woordvoerder voor hem de gang naar het bureau gemaakt. En hoe lang moesten zij wachten? Natuurlijk is zo’n bedragje voor een zonnebril klein bier in vergelijking tot de schandalen in Engeland.

Maar het feit dat zo’n man er over nadenkt om zo’n bedragje op te voeren stemt niet vrolijk. Ik zou hem in ieder geval niet aannemen, wanneer hij komt solliciteren.

 

Deel dit bericht met je vrienden!