vrijdag 3 december 2021

webMagazine over stad, cultuur
en wereld

De psychiater

2 juni 2012 (Jim Postma)

Met een bevriend psychiater zit ik op een terrasje te genieten van de lang verwachte zomerzon. Af en toen neemt hij mij in vertrouwen en vertelt over bizarre voorvallen in zijn praktijk. Namen noemt hij nooit. Dat is zijn onvoorwaardelijke ‘beroepsgeheim’.

Hij steekt van wal. ,,Er komt zo’n typisch geval bij mij over de vloer in een mid-life crisis. Een man van in de vijftig. Hij is bij mij voor het eerst op bezoek.’’ De man begint zijn verhaal: ,,Mijn vrouw denkt dat ik een hond ben!’’

Ik ben plezierig verrast en vraag quasi verbaasd: ,,Hoezo?!’’

,,Nou,’’ zegt de man zonder blikken of blozen, het begint al als ik ’s avonds thuis kom van mijn werk. Dan staat er een bak met eten op de grond, in plaats van op tafel. Geen mes en vork erbij, dus moet ik op mijn knieën die etensbak gaan oplebberen…’’

,,En als ik later op de avond naar de wc ga om te plassen roept zij vinnig: Jan, vergeet niet om je linkerpoot omhoog te tillen!’’

De man blijft zo, echt waar, doorgaan met zijn beklag over zijn vrouw. Hij raakt er meerdere malen opgewonden van.

,,En het ergste is,’’ zo vervolgt hij, ,,dat als ik haar een nachtzoen wil geven, zij mij constant afblaft met: Af jij, af!’’ En dan voegt zij daar vermanend aan toe: ,,Dat is geen zoenen wat jij doet, dat is likken!’’

,,Ik wist niet of ik nu moest lachen, of dat ik écht aan zijn verstandelijke vermogens moest gaan twijfelen,’’ zo vertelt de psychiater verder. Ik probeerde hem vervolgens op zijn gemak te stellen. Daarbij wrijf ik haast automatisch in mijn handen, loop op hem af en geef hem een bemoedigend schouderklopje. Ik zeg daarbij: ,,Een interessant geval meneer. Gaat u daar maar even lekker rustig op de bank liggen.’’

Hij kijkt naar de bank, raakt in paniek en roept: ,,Nee, nee, want dat mag ik thuis ook niet!’’

 

j.postma@vandaagenmorgen.nl

 

Deel dit bericht met je vrienden!