Hordelopen in de gezondheidszorg

16 juli 2023 door Janny Kok
Hordelopen in de gezondheidszorg
Als je wat jonger bent gaat het wel Foto E van Leeuwen cco

Het is maar goed dat ik vanwege lichamelijke ongemakken mijn nieuwsgierigheid niet heb verloren. Dat is de reden waarom ik me ook verdiep in hetgeen er in de gezondheidszorg speelt. Noem het een vorm van participerende journalistiek, waarin een wereld  voor een mens opengaat. Mijn kort door de bocht conclusie is deze: de zorgverleners willen de perfecte zorg voor de patiënt leveren, maar ze worden al doende gehinderd door hiaten in de sectoren brede communicatie, niet altijd praktijkgerichte protocollen en wet- en regelgeving. De rekening van de kosten verslindende processen wordt bij voorkeur bij de hulpvrager gelegd.

Participerende journalistiek in de zorg 

Mijn participerende journalistieke tocht heeft me in de afgelopen paar jaar voor behandeling naar de afdeling chirurgie in het Ikazia  Ziekhuis gevoerd en verder naar het Maasstad Zorghotel (nu Aafje Revalidatie Maasstad), de afdeling dag operatie Oogheelkunde in het Erasmus MC en naar de afdeling cardiologie in het Maasstad Ziekenhuis.  Het slotstuk van mijn tocht bestaat voorlopig uit de hulpbereide wijkverpleegkundigen van de Leliezorggroep.

De zorgverleners willen in het algemeen de patiënt centraal stellen, maar worden in voorkomende gevallen gehinderd door opgelegde protocollen, contractuele verplichtingen en wet- en regelgeving. Voeg daarbij de  zogenaamde privacygevoelige hiaten in de onderlinge communicatie tussen de diverse zorgverlenerssectoren en de dominante rol van de zorgverzekeraars en het beeld is compleet.  Als gevolg daarvan krijgt de patiënt niet altijd adequate informatie en zorg.

Zorgvragers moeten 'zelfreguleren'

De zogenoemde ‘grijze golf’ en mensen die mogelijk langdurig beroep moeten doen op zorgverlening, zien nu al de gevolgen van ruim tien jaar neoliberaal politiek beleid. Ze zullen bovendien rekening moeten houden met de mogelijkheid dat de zorg in de toekomst niet meer kan worden gegeven. Deze waarschuwing gaf demissionair minister van Langdurige Zorg, Conny Helder, onlangs in het tv programma Nieuwsuur. "We hebben niet de mogelijkheid om de zorg op dezelfde manier te blijven geven.”, aldus de bewindsvrouw die een dringend beroep deed op het zelfregulerend vermogen van de mogelijke hulpvragers. Ze klonk nogal verwijtend toen ze dit zei: "Veel mensen laten het erop aankomen.”

Van de VVD minister in demissionaire staat valt dus niet veel te verwachten. Ze wil het aantal verpleeghuisplekken - totaal 130.000 - niet verder laten groeien. "Het aantal mensen dat in de zorg werkt, stijgt niet mee met het aantal mensen dat zorg nodig heeft." Het zou mooi zijn als er 40.000 nieuwe verpleegzorgwoningen kunnen worden gebouwd, maar de (stikstof) realiteit bewijst dat de wens vooralsnog de vader van de gedachte is.

Het is contra de staande praktijk dat het in het algemeen niet werkt om naar mensen te verwijzen die alternatieve hulp kunnen bieden. Dat gaat uit van de aanname dat de betrokkenen wel een leger mantelzorgers hebben en digitaal vaardig zijn. Hij/zij moet zelf maar uitvinden welke zorgverleners beschikbaar zijn voor noodzakelijke hulp. Dat spelt zeker in het weekend.

'Keten' niet in staat om te leveren

De hulpvrager in de gezondheidszorgketen staat in voorkomende gevallen beslist in de kou. Hij/zij is immers het ‘product’ waaraan zorg moet worden geleverd volgens gesloten contracten tussen opdrachtgevers en opdrachtnemers

De zogenoemde gecombineerde personenvervoerder Trevvel is een daarvan. Deze heeft een contract met de gemeente Rotterdam gesloten voor de doelgroepen ‘mensen met een beperking voor recreatief vervoer ‘en voor specifiek schoolvervoer. De speciale personenvervoerder  is domweg niet in staat om individueel personenvervoer te leveren  naar en van ziekenhuizen, simpelweg omdat ‘medisch vervoer’ contractueel niet is vastgelegd.

De gemeente geeft pas een toewijzing voor gebruik van bepaalde voorzieningen als de hulpvrager voldoet aan de criteria volgens de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (Wmo). Er zijn wel contractuele afspraken gemaakt voor retourziekenhuizenvervoer, maar ook daarin zitten beperkingen in de uitvoering.

Contract aanpassen aan  praktijk

Trevvel krijgt daarover zeker klachten. De klachten over het gebrek aan aanbod van medisch vervoer moeten in ieder geval naar de gemeente Rotterdam en diens portefeuillewethouder Buijs. De burger moet in dat geval zeker weken geduld hebben voor hij antwoord krijgt.

Trevvel directeur Arno van Haasterecht  zegt desgevraagd klachten over de dienstverlening zeer serieus te nemen, maar verbetering van het vervoersaanbod is pas mogelijk als het contract met de gemeente kan worden aangepast op de vraag vanuit de praktijk. Van Haasterecht benadrukt daarbij dat de contractanten beslist geen verdienmodellen nastreven: “daar zijn onze tarieven al niet naar”.

E is dus werk aan de gezondheidszorgwinkel om maatwerk te leveren aan de hulpvragers. Dat kan kostenbesparend zijn als de wil er is om de hele logistieke keten in de zorg op efficiency door te lichten.

Meer over:
Cookies

Deze website gebruikt noodzakelijke cookies voor een correcte werking en analytische cookies (geanonimiseerd) om de statistieken van de website bij te houden. Marketing cookies zijn nodig voor laden van externe content, zoals YouTube-video's of widgets van Sociale Media. Zie ons cookiebeleid voor meer informatie, of om je instellingen later aan te passen.