Longread: Hoe hij een tradwife werd
Ellen staarde uit het raam van hun rijtjeshuis in de buitenwijk. Het was een grijze zaterdagmiddag in april, en de regen tikte zachtjes tegen het glas. Ze waren nu tien jaar getrouwd, John en zij. Tien jaar waarin de dagen in elkaar over waren gevloeid als waterverf die te lang nat was gebleven. John was dertig, nog steeds jong, maar hij zag eruit alsof de tijd hem had vastgepind in een eeuwig hippie-decennium. Zijn bruine haar hing tot op zijn schouders, warrig en ongetemd, en onder zijn neus prijkte een volle snor. Hij droeg nog steeds dezelfde wijde broeken en witte overhemden als toen ze elkaar leerden kennen op dat festival in de bossen.
Ellen zelf was het tegenovergestelde. Ze kleedde zich conservatief: strakke blouses, knielange rokken, schoenen met een lage hak. Haar kapsel was altijd netjes, haar nagels kort en schoon. Ze hield van orde. Van voorspelbaarheid. Maar juist dat voorspelbare aan John begon haar te vervelen. Niet zijn liefde – die was er nog, op een stille, vertrouwde manier – maar de manier waarop hij bleef hangen in datzelfde plaatje. Die snor die kriebelde als hij haar kuste. De losse haren die altijd in de wasbak lagen. Die nonchalante houding die ooit charmant was geweest, maar nu voelde als een muur die hen scheidde van iets nieuws, iets frissers. Ze dacht vaak na over de aftakeling van hun relatie. Hoe de passie was weggezakt als een oude band die langzaam leegliep. Ze wilde niet scheiden. Ze wilde alleen… iets anders. Iets dat haar weer zou laten zien dat hij er nog was, echt er was.
Die avond, na het eten, zaten ze tegenover elkaar aan de keukentafel. De borden waren afgewassen, de kaars was bijna opgebrand. Ellen haalde diep adem. “John,” zei ze zacht, “ik denk dat we allebei voelen dat het niet meer zo… leeft als vroeger.”
Hij keek op, een beetje verrast maar niet geschokt. Hij knikte langzaam, zijn vingers speelden met de rand van zijn glas. “Ja,” zei hij. “Ik zie het ook. Ik voel me soms alsof ik vastzit in een rol die ik ooit leuk vond, maar nu… het verveelt jou. En eerlijk gezegd verveelt het mij ook een beetje.” Zijn stem was kalm, zonder verwijt. Hij zag de sleet net zo goed als zij.
Ellen beet op haar lip. Toen zei ze het. “Ik wil dat je je hele lichaam scheert. Overal. Behalve je hoofdhaar. Laat dat maar groeien zoals het is. Maar de rest… weg. De snor, de borst, de benen, alles.”
John zweeg even. Toen glimlachte hij, een beetje scheef. Het was dezelfde glimlach die haar ooit had veroverd. “Oké,” zei hij eenvoudig. “Als jij denkt dat het helpt. Dan doen we het.”
De volgende ochtend ging hij ertegenaan. Hij sloot zich op in de badkamer, de deur op een kiertje zodat Ellen af en toe kon binnenlopen als ze wilde, maar ze had gezegd dat ze het hem alleen wilde laten doen. “Dit is iets voor jou,” had ze gezegd. “Ik wacht op het resultaat.”
John stond voor de grote spiegel boven de wastafel. Hij droeg alleen een oude boxer. Zijn spiegelbeeld staarde terug: de lange haren op zijn schouders, de snor die zijn bovenlip bedekte, de dunne laag haar die over zijn borstkas krulde en doorliep tot aan zijn navel. Zijn armen en benen waren eveneens bedekt met donker, zacht haar. Hij voelde een vreemde mengeling van zenuwen en opwinding. Waarom vraagt ze dit? dacht hij terwijl hij scheerschuim uit de kast pakte. Is het om me te veranderen? Om iets nieuws te zien? Of om te kijken of ik het durf? Hij besefte dat hij het zelf ook wilde. Een soort reset. Een manier om te zeggen: ik ben bereid te veranderen. Mezelf bloot te geven, letterlijk.
Hij begon met zijn gezicht. Eerst de snor. Hij knipte hem met een schaar kort, zodat alleen stoppels overbleven. Toen smeerde hij scheerschuim uit over zijn bovenlip, wangen en kin – al had hij geen baard, het voelde alsof hij zijn hele identiteit wegschoor. Met lange, voorzichtige halen van het scheermes gleed het lemmet over zijn huid. Het haar verdween in witte klodders in de wasbak. Dit voelt raar, dacht hij. Alsof ik mijn oude zelf afpel. Die snor was mijn ding. Mijn hippie-vlag. Maar misschien is het tijd voor iets anders. Zijn bovenlip voelde naakt, koel, kwetsbaar. Hij spoelde zijn gezicht af en keek. Zonder snor zag hij er jonger uit, zachter. Bijna als een vreemde.
Vervolgens stapte hij naakt onder de douche, warm water stroomde over hem heen. Hij zeepte zich in met een dikke laag scheerschuim, van zijn nek tot zijn tenen. Eerst zijn borst. Het mes gleed in lijnen over zijn huid, het borsthaar verdween in plukjes. Hij voelde de gladheid ontstaan, de koele lucht op plekken die altijd bedekt waren geweest. Ik denk aan hoe Ellen naar me zal kijken, peinsde hij. Zal ze het mooi vinden? Zal het haar opwinden? Of is het gewoon een test?
Zijn tepels werden hard van de kou en het nieuwe gevoel. Hij werkte systematisch: borst, buik, de dunne streep haar die naar beneden liep. Zijn armen volgden. Hij tilde ze op, scheerde de oksels – een plek die hij nooit eerder zo grondig had gedaan. Het kriebelde, het mes trok lichte rode strepen die meteen verdwenen in het water. Toen zijn benen. Hij zette een voet op de rand van het bad, boog zich voorover. Lange halen over zijn kuiten, zijn dijen, tot aan zijn enkels. Het water spoelde het haar weg in een donkere draaikolk. Dit duurt langer dan ik dacht, dacht hij met een grinnik. Maar het voelt bevrijdend. Alsof ik lichter word. Minder… zwaar. Zijn huid glansde nu, glad en roze onder het schuim.
Het moeilijkste deel kwam toen hij bij zijn kruis aankwam. Hij aarzelde even, het mes in zijn hand. Dit is intiem, dacht hij. Dit is waar het echt om draait. Ze wil me helemaal zien, zonder laagjes. Hij zeepte zichzelf zorgvuldig in, trok de huid strak en schoor met kleine, precieze bewegingen. Het gevoel was intens – kwetsbaar, bloot, bijna elektrisch. Hij dacht aan hun eerste jaren, hoe ze elkaar hadden ontdekt zonder reserves. Misschien is dit hoe we dat terugkrijgen. Door alles weg te halen wat tussen ons in staat. Hij schoor alles: de schaamstreek, de ballen, de binnenkant van zijn dijen. Geen haartje bleef over. Zijn huid voelde daar heter, gevoeliger.
Tenslotte zijn rug en billen. Dat was lastiger alleen. Hij gebruikte een handspiegel en boog zich in ongemakkelijke hoeken, het mes voorzichtig over de rondingen trekkend. Ik doe dit voor ons, herhaalde hij in zijn hoofd. Niet omdat ik mezelf niet leuk vind. Maar omdat ik wil dat zij me weer ziet. Echt ziet. Het laatste beetje haar spoelde weg. Hij stapte uit de douche, droogde zich af met een zachte handdoek en keek in de grote spiegel.
Daar stond hij: naakt, glad van nek tot tenen, alleen zijn schouderlange haar hing nog vochtig over zijn rug. Zijn lichaam zag er kwetsbaar uit, jonger, bijna nieuw. Hij voelde zich bloot, maar niet zwak. Sterker. Dit is een begin, dacht hij. Geen hippie meer. Gewoon… John. Voor haar. Voor ons.
Download de pdf voor het hele verhaal
.gif)
