De blik van een journalist: Yan di Meglio (Parijs) over voyeurisme, plexiglas en de kunst van het kijken
In het negende arrondissementen van Parijs, vlakbij de oude opera, bevindt zich Galerie Intervalle. Het is de plek waar Yan di Meglio, voormalig journalist voor de Franse televisie, zijn passie voor het vertellen van verhalen combineert met het tentoonstellen van kunst. In een gesprek met V&M op Art Rotterdam vertelt hij over de rode draad in zijn carrière, en onthult hij het fascinerende werk van de Franse kunstenaar Julien Mignot.
Van journalist naar galeriehouder
Voordat hij galeriehouder werd, werkte Yan di Meglio als journalist. Die achtergrond blijkt geen breuk, maar juist een verrijking. “Ik heb geschiedenis en daarna journalistiek gestudeerd,” vertelt hij. “Ik werkte voor de Franse tv.” Zijn liefde voor kunst ontstond twintig jaar geleden, toen hij begon met verzamelen. “Toen zei ik: oh, ik zou niet alleen willen verzamelen, ik zou ook graag kunstenaars willen tonen die ik leuk vind.”
Voor Di Meglio is het runnen van een galerie meer dan een commerciële onderneming. Het is een verlengstuk van zijn journalistieke drive: verhalen vertellen. “Het is niet alleen om kunst te verkopen, het is gewoon om de verhalen te vertellen over hoe die kunstenaars zijn die ik echt leuk vind.” Die visie is terug te zien in de keuze voor zijn kleine roster van slechts zeven kunstenaars, Frans en niet-Frans. “Ik vertegenwoordig maar zeven kunstenaars, dus het zijn er vrij weinig. Maar ik laat ze graag veel zien.”
Een kwestie van geluk en lef
Het interview onthult ook een ander verhaal, dat van de jonge Julien Mignot, die zijn carrière begon met een leugen. Di Meglio vertelt hoe de kunstenaar, autodidact en geschiedenisstudent, op 19-jarige leeftijd voor de deur van het Franse modeblad Elle stond. “Hij zei: ik ben fotograaf, ik wil gewoon voor jullie werken. Dus het was een leugen,” lacht Di Meglio.
Queen me. Screenlove by Julien Mignot. Bld. courtesy Intervalle
Hij benadrukt dat de tijden toen anders waren. “Het was in het allereerste begin van de jaren negentig, het was mogelijk om mensen gewoon te ontmoeten. Nu is dat onmogelijk.” Iemand van het blad kon niet naar het Filmfestival van Cannes, en de chef gaf de jonge Mignot de kans. “Hij zei: oké, je kunt mee als assistent. Je zult misschien niets doen, maar je kunt met hem meegaan.” Voor Di Meglio is dit het perfecte voorbeeld van hoe een carrière soms begint: “Je moet geluk hebben,” concludeert hij. Een sentiment dat ook opgaat voor zijn eigen pad, waarin verzamelen en vertellen uiteindelijk leidden tot de oprichting van zijn eigen galerie.
Screenlove: De kunst van het voyeurisme in het digitale tijdperk
De tentoonstelling die in de stand van de galerie op Art Rotterdam te zien was, draaide om het werk van Julien Mignot. Di Meglio leidt de rondleiding in met een vraag die de essentie van het werk vat: voyeurisme. “Heeft de kunstenaar deze foto’s van het internet gehaald?” vraagt de bezoeker. Di Meglio bevestigt en stelt bij: “Ja, maar het zijn echte foto’s. Omdat het geen screenshots zijn.”
Hij schetst het proces van Mignot: “Hij staat met zijn camera voor zijn grootformaat beeldscherm. Hij chat met die mensen en vraagt toestemming om foto's te maken. Als ze ja zeggen, wacht hij gewoon.” Het resultaat zijn geen vluchtige digitale beelden, maar fysieke pigmentafdrukken, ingesloten in een laag plexiglas. Di Meglio legt uit waarom die laag van zeven centimeter cruciaal is: “Dankzij het dikke plexiglas ontsnapt het beeld een beetje. Je weet niet of het voor of achter is, dus je moet rond het object draaien een beetje als iemand die zijn buurman bespioneert.”
Het materiaal is niet willekeurig gekozen. “Als het plexi twee centimeter is, is het gewoon een normale foto,” benadrukt Di Meglio. “Het is een heel eenvoudig proces, maar het is heel moeilijk te produceren omdat het heel moeilijk is om plexiglas van de juiste kwaliteit te vinden.”
De wortels vgt.an dit werk liggen in Mignots jeugd. Di Meglio citeert de kunstenaar: “Hij komt uit de analoge tijd,” lacht hij, verwijzend naar zowel Mignot als zichzelf. “Toen hij 14, 15 jaar oud was, in de jaren negentig, was dat vóór het internet. Soms bekeek hij heimelijk zijn buren.” Voor Mignot is dat geen schaamte, maar een kwaliteit. “Voor hem is het een van de wortels van zijn talent als portrettist, als journalist, als fotograaf,” aldus Di Meglio.
Met de serie Screenlove onderzoekt Mignot hoe die aard van het voyeurisme is verschoven. Zoals Di Meglio in zijn achtergrondinformatie aangeeft: “Kijken we nog steeds door ramen, of kijken we door onze schermen?” De kunstenaar onderzoekt deze fascinatie voor intimiteit door middel van consensuele verbindingen met webcams. De bezoeker van de galerie wordt door de installatie in een actieve positie geplaatst. “Wanneer het beeld van voren wordt bekeken, onthult of verbergt het zich; wanneer het van opzij wordt bekeken, verdwijnt het,” aldus de beschrijving. Het is een manier om de kwetsbaarheid van digitale verbindingen en “de eenzaamheid van elk individu te symboliseren.”
Di Meglio vat het werk samen met een glimlach, wanneer hij de overeenkomst met de bezoeker bevestigt: “Ja, ja, we hebben allemaal wel eens gespioneerd toen we…” Hij laat de zin onafgemaakt, maar de connectie is duidelijk. In zijn galerie in Parijs brengt hij de verhalen samen: van zijn eigen zoektocht als journalist en verzamelaar, tot de analoge nieuwsgierigheid van een kunstenaar die de digitale eenzaamheid van nu vastlegt.
-S.jpg)
.gif)
