Meestal ingetogen Robert Duvall was indrukwekkend en veelzijdige acteur
Robert Duvall, 5 januari 1931 – 15 februari 2026, was beroemd door The Godfather en Apocalypse Now, maar was als filmacteur meer dan dat.
Duvalls carrière besloeg meer dan zes decennia, waarin hij een unieke en veelzijdige stempel drukte op film, televisie en theater. In zijn vroege jaren verscheen hij in diverse tv-series en toneelproducties voordat hij doorbrak in Hollywood.
Marine en amateurtoneel
Geboren in San Diego Californië, als zoon van toneel liefhebster Mildred Virginia Hart en William Howard Duvall, een admiraal van de US Navy had zijn vader hem het liefst in diens voetsporen bij de Amerikaanse marine zien treden. Maar zoals zoon Robert later tongue in cheek daarover zei: Het enige wat ik kon was acteren.
Hij diende een jaar in de Korea-oorlog. Dankzij de G.I. Bill. die het veteranen mogelijk maakte met een beurs een beroepsopleiding te volgen, ging Duvall in 1955 studeren bij de Neighborhood Playhouse School of the Theatre in New York City. Tot zijn medestudenten behoorden onder meer andere beroemd geworden acteurs als Dustin Hoffman, Gene Hackman en James Caan.
To Kill a Mockingbird
Duvalls filmdebuut was gedenkwaardig: als de mysterieuze, teruggetrokken Boo Radley in To Kill a Mockingbird (1962), een rol die zijn vermogen liet zien om in een relatief kleine rol, in de schaduw van toenmalige sterren als Gregory Peck, diepe impact te hebben (zie de clip onderaan).
In de jaren ’70 behoorde Duvall tot de kern van de New Hollywood-generatie. Buiten het scherm stond Duvall bekend om zijn warmte en toewijding aan zijn vak.
'the smell of napalm in the morning'
Hij vertolkte Frank Burns in M*A*S*H, Tom Hagen in The Godfather en The Godfather Part II, en de iconische Lieutenant Colonel Bill Kilgore in Apocalypse Now — een rol die, ondanks zijn korte screentijd, een blijvende culturele stempel drukte met de onvergetelijke zin: “I love the smell of napalm in the morning.” In The Great Santini (1979) speelde hij een dominante navypiloot wiens autoritaire houding diep resoneerde bij critici en publiek — een prestatie waarvoor hij tevens een Oscar-nominatie ontving. In totaal ontving Duvall zeven Oscarnominaties, waaronder voor The Apostle, A Civil Action, The Judge en Tender Mercies. Die laatste film waarin hij een uitgebluste countryzanger vertolkte die worstelt met verloren dromen én persoonlijke verlossing, werd een hoogtepunt in waardering van zijn acteercarrière. Hij kreeg er in 1983 een Academy Award voor Beste Acteur voor.
Breed met grote liefde voor zijn vak
Naast filmrollen was hij ook succesvol in andere producties. Hij won Emmy Awards voor Broken Trail en Lonesome Dove, en ontving talloze andere onderscheidingen, waaronder Golden Globes en een Screen Actors Guild Award. Bovendien werkte Duvall ook als regisseur en scenarioschrijver, met onder meer The Apostle en Assassination Tango — films die zijn brede artistieke interesses onderstreepten. En hij bleef ook na zijn 90e acteren.
Duvall werd 95 jaar.
Clip uit 'To Kill a Mockingbird' (Robert Mulligan naar het boek van Harper Lee, 1962)
-S.jpg)
.gif)
