'One Battle After Another' of enkele uitersten in Amerikaanse politiek
De film start vol vaart met een slim uitgebalanceerde soundtrack van Radiohead’s Johnny Greenwood en brengt na de eerste overval op een door het leger bewaakt deportatiekamp alle hoofdpersonages van het eerste deel van de film bij elkaar. Als er doden vallen, begint de strijd tussen de overheid van Lockjaw en de gewapende anarchisten van de groep French 75 van Perfidia en Bob pas goed. Door verraad worden de rebellen opgerold. Slechts enkelen ontkomen.
De opbouw van One Battle After Anotheris klassiek. Er is een protagonist, de warrige Bob Ferguson, neergezet door Leonardo DiCaprio, en een antagonist, de fanatieke opportunist Steven Lockjaw van Sean Penn. Die zet Lockjaw overtuigend neer als een soort Dr. Strangelove. Er is de even belangrijke backstory: van een overheid die als speelbal van politieke krachten menselijkheid uit het oog verliest en een groep rebelse individuen die daar met alle mogelijke middelen de strijd mee aanbinden. En er is het wilde meisje Perfidia, gespeeld door Tayana Taylor, die behalve de ideologische overtuiging zelve ook de inzet van liefde van beide mannen is. Hoe vreemd de liefde van het Sean Penn-personage dan ook moge zijn.
Pontecorvo
We zien er een van: Ferguson, zestien jaar later, nu met dochter Willa levend in het typisch middle America provinciestadje Baktan Cross. Misschien is de scène waarin Bob Ferguson naar The Battle of Algiers kijkt, de film van Pontecorvo uit 1966 over een deel van de Algerijnse bevrijdingsoorlog, wel de sleutelscène uit Paul Thomas Andersons film. Je ziet heel weinig van Pontecorvo’s film, maar dat is minder belangrijk dan het feit dat die er is en door voormalig bommenmaker Bob Ferguson, inmiddels een meestal stonede en drinkende luie bankligger, bekeken wordt. Zestien jaar eerder is hij ternauwernood aan de massieve terroristenjacht van de autoriteiten ontkomen en hij woont nu met zijn tienerdochter Willa (Chase Infiniti) ergens aan de buitenkant van het stadje. Bob leefde zestien jaar eerder half samen met Willa’s moeder Perfidia, die de zorg al snel aan Bob overliet. Perfidia werd opgepakt en verdween.
Benicio del Toro als karateleraar in Baktan Cross. Bld. Filmdepot
Cristmas Adventurers Club
In dezelfde periode, zestien jaar later, is Lockjaw inmiddels opgeklommen tot kolonel en heeft hij de ambitie om lid te worden van de racistische Christmas Adventurers Club, een soort Ku Klux Klan 2.0. Zijn vroegere crush op Perfidia zit daarbij in de weg, want bij de Christmas Adventurers worden interraciale relaties niet getolereerd. Aangedreven door zijn ambitie gaat de Lockjaw van Penn op zoek om eventuele sporen uit zijn verleden, inclusief een mogelijk kind met Perfidia, uit te wissen.
Het levert een film op die met een speelduur van 2 uur en 41 minuten, anders dan enkele andere eigentijdse films, geen minuut te lang is. P.T. Anderson houdt de vaart erin en de film blijft onderhoudend. Behalve het gelaagde maar slim uitgewerkte script en de vlekkeloze regie dragen de muziek van Jonny Greenwood (Radiohead) en een bomvolle soundtrack ook de berg interessante acteurs daaraan bij: naast DiCaprio, Penn, Taylor en Infiniti ook bijvoorbeeld Benicio del Toro en Regina Hall. Naast dat alles – we spreken over film – is de cameraregie van lichtexpert Michael Bauman bijzonder effectief. Ze is dat niet zozeer door bijzondere effecten of opnamesettings, maar juist door het licht en een soort focus die eerder aan de zachte kant is. Het is een beelduitwerking die perfect bij het verhaal past en de vertelling en gebeurtenissen versterkt.
Bad politics
Anderson houdt de film van het begin tot het eind zowel onderhoudend als spannend, met genoeg onverwachtheden om de kijker van a tot z nieuwsgierig te houden en empathisch bij zijn helden te betrekken. En, belangrijk, de film bezwijkt niet onder het amusement en de thrillereffecten: het blijft zijn hoofdthema's trouw. Bovendien iets zeer actueels: een overheid die zijn eigen rol als democratische dienaar van het volk kwijt raakt. Behalve door eigen onachtzaamheid hier doordat sommige individuen, zoals de leden van de Christmas Club, met alle mogelijke middelen de macht roekeloos manipuleren en doordat aan de andere kant het protest tegen dergelijke praktijken eveneens gewelddadig uit de bocht kan. The way to hell is paved with good intentions. En met slechte politiek kan je eraan toevoegen. .
Het zijn dezelfde onderwerpen die al in de Ilias zo’n 2800 jaar geleden aan de orde kwamen, en dat is geen slecht voorbeeld voor Andersons One Battle After Another. Beter in ieder geval dan de MAGA-beweging, alhoewel geen enkele kijker aan de vergelijking met de huidige VS ontkomt.
-S.jpg)
.gif)
