Filmdicht: Casablanca (1942)
Soms, onverwacht, zie ik mijn dubbelganger
Hij grijnst. Hij steekt zijn sigaret aan
op mijn lippen
Hij houdt tussen mijn nicotine-
vingers
zijn whiskyglas
Achter zijn (opgevulde) filmster-schouders
in zwart-wit
trilt licht
zonder toekomst, zonder hoop…
vergeefse liefde tot Ingrid Bergman
als op een ijsschots in de Hades
Jij haalt zijn schouders op
Jij haalt zijn witte smoking-
schouders op!
Jij staat immers al jaren
aan zijn kant van de spiegel
want Casablanca, dat is overal!
manuelkneepkens@vandaagenmorgen.nl