Perfecte stoofpot van cinema en cuisine: 'Le Pot au Feu'
Een man een vrouw en een meisje bereiden vrij woordeloos een maaltijd voor in een grote 19e eeuwse keuken op[ het Franse platteland. De gerechten die ze maken en het kookproces zijn ingewikkeld, er wordt geproefd, afgegoten, nieuwe ingrediënten toegevoegd, alles is overvloedig en alles heeft desondanks niets kunstmatigs. Het is duidelijk, het grote fornuis , de koperen pannen de haard en hakblokken, de aandacht, alles staat hier in dienst van de smaak van het uiteindelijk gerecht . Daar worden de hoogste eisen aan gesteld. En de film van Anh Hung Tran zelf, de wijze van opnemen en montage, het natuurlijke geluid, diëgetisch, dat overal direct zijn oorsprong vindt in het beeldverhaal, stralen een zelfde zorgvuldigheid en aandacht uit. Dezelfde aandacht als die de man gespeeld door Benoît Magimel en de vrouw, Juliette Binoche, aan hun gerechten geven.
Het is 1885, eind negentiende eeuw Er is drama , tragedie, maar het ambacht en de kunst zijn onsterfelijk in Le Pot au Feu waar alles in dienst staat van .... uiteindelijk de film. Die vindt zijn min of officiële geboortedatum tien jaar later als de gebroeders Lumieres hun 'cinematographe' voor het eerst in Parijs demonstreren. Nu 150 jaar na de gerechten die in Le Pot au Feu bereid worden en 140 jaar na de geboorte van de cinema is ook de laatste zeer volwassen. In Le Pot au Feu levert dat een prachtig huwelijk van beiden op: cuisine en cinema.
Setfoto Le Pot au Feu Foto S Branchu
.gif)
